Televisie

Televisie

Op kerstavond lazerde de wereld van de Six Foot Under-kijker in elkaar. Omdat het de laatste aflevering was, maar ook omdat geestelijk vader Alan Ball gedacht moet hebben: ten onder? dan ook totaal. Als in een Götterdämmerung gingen de laatste hoop en vreugde van de familie Fisher (voor al uw begrafenissen en crematies) in vlammen op. De relaties van moeder en zonen met hun respectievelijke partners strandden definitief en dochter Claire verknalde haar studietoekomst. Begon elke aflevering met een sterfgeval, aan het eind van alles sterft begrafenisondernemer en protagonist Nate zelf. Dat is gerechtigheid in een serie over de dood, die als motto kan dragen wat we liever verdringen: «Wie in het leven binnentreedt late elke hoop, zeker die op onsterfelijkheid, varen.»

In 26 afleveringen werd alles behandeld en besproken waarvan Bush’ zelden zwijgende meerderheid vindt dat het verzwegen dient: seks in vele varianten, drugs, rock-’n-roll. Al blijken die in het universum van Ball net zo min gelukkig te maken als burgerlijk- en braafheid die meestal dekmantel van verkrampte driften en schijnheiligheid zijn. Veel hoop had Six Foot niet te bieden, maar dat werd verzacht door het meesterschap, de humor en intelligentie waarmee deze verzonnen wereld geloofwaardig werd, ondanks absurde gebeurtenissen. Elke keer weer een mirakel als dramamakers weten te bereiken dat de kijker meegaat en zich overgeeft. Als zo een serie stopt, voelt dat als gemis: je bent zo dicht bij mensen gekomen als je in werkelijkheid zelden komt en nu laten ze je in de steek.

Wachten dus op de Sopranos. Kunnen de Lieve mensen van Maria Goos dat gat niet vullen? Nee. Ik ben een blinde Goos-fan, en als het iemand lukt werelden te scheppen die meeslepend en onontkoombaar zijn, dan is zij het. Maar Dree en Ietje sluit ik niet in mijn hart. Ik kijk naar ze, zie hoe knap het is, maar het is en blijft bedacht. Ik geloof Peter Blok in Pleidooi, Oud geld en Cloaca, maar niet als Dree, de simpele ex- alcoholist.

Zomin als ik Luca geloof als ex-junk. Ik zie acteren en blijf dat zien. En voel te veel spanning tussen de onmacht van de hoofdpersonen en de al te knappe manier waarop ze die vaak verwoorden. Goos houdt van Dree en Ietje, dat merk je. En in tijden van onverdraagzaamheid jegens wat afwijkt, biedt dit nuttig tegenwicht. Maar misschien zijn deze mensen wel te lief om geloofwaardig te zijn.