Anders wonen

Televisie

Omdat moeder altijd klaarstond, willen de kinderen haar bedanken en laten ze Veronica een ‘metamorfose’ doen. Haar huis wordt onder auspiciën van een ‘styliste’ en Jan des Bouvrie onherkenbaar veranderd. Styliste ‘gaat voor geel’ en presentatrice Pauline, van komaf en good looking, vraagt: ‘Why?’ ‘Weer ’s wat anders’, ontvouwt styliste haar artistieke en beroeps-credo — en wij zijn het hartgrondig met haar eens. Want driemaal ánders is het. Anders dan het was; anders dan de meeste ‘metamorfosen’ van de laatste tijd waarin ‘rood met rose’ verplicht bleken; en ‘mooi is anders’ — al is dat uiteraard een kwestie van smaak. Moeder komt en weent. Graag zou ik beweren ‘van ellende’, maar ze vindt het prachtig — waarbij ‘het gebaar’ en ‘het resultaat’ niet te ontwarren factoren in haar oordeel zijn. Bovendien was het, toegegeven, voordat Veronica toesloeg óók een karakterloos rommeltje.


In dit type metamorfose betaalt de opdrachtgever zelf, al geloof ik dat Veronica geen arbeidsloon in rekening brengt. Wat niet meer dan billijk is want Woonmagazine is de godganse uitzending lang weinig meer dan sluikreclame, regelmatig onderbroken door reclamespots. In alle gevallen wordt geschilderd met Histor, een bij professionals niet erg hoog aangeschreven verf. Meubels komen veelvuldig van de Trendhopper, waar wij, misleid door de schone schijn van televisie, heen trokken om er grauw van ellende weg te vluchten. Financieringsadviezen zijn afkomstig van De hypotheker, en recent kregen we bijscholing in erfrechtontduiking door een heuse notaris van Formaat-notarissen. Zelfs die geheime broederschap verlaagt zich dus tot openlijke concurrentie en reclame.


’s Mans college werd gegeven in een kasteeltje dat waarschijnlijk eigendom van meneer Formaat zelf is, want groeien de makelaarsbomen de pan uit, die van notarissen bereiken, zelfs zonder fraude, de hemel. De informatieve onderdelen zijn trouwens komische toneelstukjes: de hypotheekexpert moet ‘ongedwongen’ van A naar B lopen en doet dat met de dood in de ogen. Notaris ging zelfs ‘spontaan’ met Pauline aan een antiek schaaktafeltje zitten — wat ons de slappe lach opleverde, waardoor we niet weten welk contract we ooit ten onrechte niet sloten.


Woonmagazine is sowieso bovenal een komisch programma. De platvloerse wijze waarop door stylisten de tijdgeest geduid wordt die zich volgens hen onvermijdelijk materialiseert in modekleuren en -vormen waar iedereen aan moet. Om nog geen jaar later een andere kleur als ‘must’ uit de waarzeggersbol te toveren. Wat vroeger voor roklengte gold, geldt, als het aan Woonmagazine ligt, nu voor interieur: hooguit een jaar kan het mee. Verrukkelijk ook oneliners in de geest van: ‘Als de uitstraling maar eigentijds is’, ‘Behoorlijk oosters maar toch modern’, ‘Eten is helemaal terug’ (betekent dat je keuken vervangen moet) of: ‘Kunst is niet meer weg te denken uit het interieur.’ Wat u zegt. Des Bouvrie leidt ons rond in zijn eigen stulp. Bizar is niet zozeer dat de man smaak en talent ondergeschikt maakt aan het Grote Geld, als wel dat zijn huis, ondanks fraaie afzonderlijke meubels, niet meer is dan een karakterloze toonzaal waarin je niet dood gevonden wilt worden. Zoals haast elke metamorfose resulteert in een hotelkamer. Overigens voorspel ik dat binnenkort ‘slapen weer helemaal in is’. Aan de slag, lezer.