Televisie

Televisie

De NCRV toonde Operatunity: de English National Opera op zoek naar zangtalent. Toen ik keek waren er zes kandidaten over van de 2500 en van Idols-afzeik-voyeurisme was geen sprake: de Eno-staf annex jury is respectvol. Meer supporter dan beul, lyrisch over verborgen talent en over snelle vorderingen die sommigen in een workshop maken. Als Jane Gilchrist, moeder van vier, supermarktmedewerkster, onmodieus van top tot teen, nooit een operatheater van binnen gezien, dromend daar ooit voor geld te zingen (eventueel in het koor, want dat kan het gezin goed gebruiken) haar proef aflegt op het podium van het Londense Colosseum (de grote aria van de gravin uit Le nozze di Figaro) doet ze dat, muzikaal en psychologisch, zo veel beter dan vóór de training dat menig jurylid in tranen is. De kijker, altijd uit op identificatie, hoopt dat ze zal winnen.

Hoewel blinde huisvrouw Denise Leigh, of Mary Robbins, die de recreatie voor bejaarden in een tehuis verzorgt, ook geweldige kandidaten zijn. Al tip ik Margaret, bankmanager, met haar aria uit Werther van Massenet. Prachtige stem, maar schools. Tot de trainers bereiken dat wat vlak was plots geest krijgt; je ziet voor je ogen dat ze gaat begrijpen waar het om gaat. Haar verzuchting na geslaagde meesterproef: «Ik beleef in die aria meer emoties dan in de dertig jaar van mijn leven.»

Als u zondag keek weet u of ze won. Enfin, dit is een voorstadium van de masterclass waarvan we recent een diepte- en hoogtepunt van eigen bodem meemaakten. De cursus interviewen met Sonja Barend als diva zat er vreselijk naast. Koket-bescheiden, met overdreven lof voor haar drie jonge pupillen en met kritiek op bijzaken waar beginnersfouten (het antwoord geven in de vraag) onbesproken bleven. Alle verdrongen Braakhekke-weerzin brak naar buiten toen de man in een oefeninterview over horecaprijzen het omrekenen van 2,75 euro voor een kop koffie naar ruim ƒ 6,- afdeed als ouderwets: we moeten niet in guldens denken. Als het salaris van zijn personeel met 2,2 is vermenigvuldigd heeft hij recht van spreken. Anders: muil dicht. Toegegeven, daar kon Sonja niks aan doen. En verhelderend is het.

Sublieme masterclass: Jevgeni Gergiev die drie jonge dirigenten begeleidt in Skriabin. Gefilmd door Sonia Herman Dolz. Hier deed zich alleen ernstig de vraag voor: hoe overdraagbaar zijn charisma en genie? De Meester superieur zonder daarop uit te zijn. Maar schitterende televisie.