Televisie

Televisie

Auteur Max Pam doet de mediaronde. De Zaterdagbijlage van NRC Handelsblad wilde hem zelfs exclusief. Wat niet doorging, omdat hogerop besloot Pams column te beëindigen. Dat maakt hem als praatgast extra begeerd en ook ik stemde vorige week meer op Barend & Van Dorp af vanwege die bizarre coïncidentie en dat betreurenswaardige, botte ontslag dan vanwege de thematiek van zijn nieuwe boek. Niet dat Pams balanceren op de rand van de dood respectievelijk invaliditeit en zijn wonderbaarlijke herrijzenis me onberoerd laten — naar een Avro-programma over hersenbloeding kijk ik gegarandeerd niet, maar het lot van een half-publieke persoonlijkheid als Pam die je denkt te kennen en die je als auteur bewondert, wekt gezonde en ongezonde nieuwsgierigheid dooreen, lichte identificatie en het verwerpelijk triomfalistisch gevoel «ik (nog) niet». Maar zoals ik niet ga kijken bij ongelukken, zo mijd ik pest en cholera tot ze in mijn omgeving opduiken, en dat gebeurt meer dan me lief is.

Terzake: de uitzending. Van Dorp laat Pam kort vertellen wat hem overkwam en concludeert: «Die Max Pam heeft ook altijd mazzel.» Daar valt wat voor te zeggen, vindt ook betrokkene, want zijn kans op herstel was minimaal. «Dat bedoelen we niet», interrumpeert Barend, «mazzel dat je dankzij die hersenbloeding dit prachtboek kon schrijven.» Hij kijkt of het een geweldige grap is. Alleen Jan Mulder proest het uit, maar met dezelfde gêne die andere aanwezigen juist doet zwijgen. Wat een mazzel inderdaad dat August Willemsen alcoholist was, zijn heup brak en De val kon schrijven. En dat P.F. Thomése… Pam is beduusd en zegt te denken ook zonder dat ongeluk een mooi boek te kunnen maken. «In het ziekenhuis: je kunt niet plassen», zegt Van Dorp. Pam, licht gegeneerd: «Hé, er kijken vijfhonderdduizend mensen.»

Dan vermant hij zich en praat toch over de pijnlijkheid van die situatie. Barend: «Maar je schrijft ook heel mooi over je eerste erectie.» Pam slikt en ervaart genadeloos het verschil tussen dat wat je aan intiems in de beslotenheid van de werkkamer eindeloos herformulerend opschrijft en de knallende soundbites die je als afgeleide onder tv-neonlicht terug en voor je kiezen krijgt. Barend & Van Dorp is terecht geprezen vanwege bekende verdiensten. De avond voorafgaand leverde nog een boeiende clash tussen Ramdas, Dittrich en Mulder op. Maar het programma lijdt soms aan ondraaglijke botheid. Al ga ik dat boek van Pam wel lezen.