Televisie

Televisie

Leuk, The Other Final, Bhutan tegen Montserrat, nummer 202 en 203 van de Fifa-wereldranglijst. In de Himalaya gespeeld op de dag van de WK-finale 2002 en georganiseerd door Hollanders — een raar volkje, met maffe ideeën, geld en organisatietalent. En in dit geval (en dat maakte film en wedstrijd pruimbaar) zonder enig paternalisme. Je zag de voorbereidingen op de match. Je werd nieuwsgierig naar cultuurconfrontatie, wedstrijd en uitslag (die je had kunnen kennen). Had net te zoet kunnen zijn als niet ook duidelijk werd dat paradijs en Goede Wilde niet bestaan. Op één dag stierf de coach van Bhutan (stress?) en nam die van Montserrat ontslag omdat hij, Europeaan, de opstelling niet mocht maken. Daar gingen bonzen over. Mij zou het niks verbazen als de keeper was opgesteld zijnde de zoon van… noem maar een Bekende Montserratter. Een kluns. Het zou zeker twee van de vier doelpunten verklaren die Montserrat onder aan de mondiale ladder brachten. Daarom ook verdwijnen al die Nederlandse trainers in Afrika: ze moeten protégés van bobo’s opstellen, waardoor ze verliezen en ontslagen worden of woedend vertrekken. Enfin, toch een feestje, dat te zien was bij de Boeddhistische Omroep Stichting (!) omdat ze in Bhutan een enorme gebedsmolen hebben.

Wat een flauwekul, die EO-achtige minizuilen met hun schimmige handel en wandel. De Moslim Omroep is er ook zo een, al heeft die programma’s die nieuwsgierig maken. Zo waren ze met een groep Nijmeegs-Marokkaanse jongeren in het Anne Frankhuis. Die wisten een beetje van de geschiedenis, en leerden een beetje bij (Anne Frank was een Duits meisje dus niet alle Duitsers waren slecht — oftewel tegen generalisatie, maar de tenen kromden). En bij een foto van een joodse man die een nekschot krijgt vroeg een jongen verontwaardigd wat nou het verschil was met wat de Palestijnen dagelijks overkwam. De educatieve rondleider had dat kunnen zien aankomen, maar wist er slecht raad mee. Het kwam erop neer dat Gaza geen rol mag spelen in Nijmegen. Zijn troefkaart was dat recent een Marokkaanse jongen die foto (en waar die voor staat) een joodse leugen had genoemd. Kennelijk hopend dat zijn bezoekers deze Auschwitz-Lüge zo absurd zouden vinden dat ze daardoor ook die ongemakkelijke vergelijking zouden vergeten. Maar ik vrees dat die voor en na het bezoek joods leed tegen het Palestijnse weg strepen, met behoud van verontwaardiging over dat laatste. Dat laatste te begrijpen, het eerste schandalig.