Televisie

Gelukkig het land welks premier in Sesamstraat zijn jongste burgers een verhaaltje voorleest. Gelukkig het land waar de media de aankomst van Sint-Nicolaas in Woudrichem als nieuwsfeit van de novemberdag brengen. Gelukkig het land waarin de harde kern van Big Brother-kijkers (degenen die à ƒ1,95 per minuut telefonisch hun favoriet doorgeven) een homoseksuele vrouw als winnaar aanwijst. Het zijn tekenen van beschaving, al verschillen de meningen over de vraag of BB zelf wel onder die noemer valt; en zijn er zelfs die in BB de Untergang des Abendlandes zien.
Te veel eer. Het succes van het programma is even intrigerend als het feit dat ontelbaren aan de buis gekluisterd zitten bij commentaarloze beelden vanuit een rijdende auto — vooral mensen die de gefilmde streek kennen, genieten van wat ze al weten. BB is even opwindend als de weg van Hoogeveen naar Coevorden. Ook al omdat elk land de BB krijgt die het verdient. In onze gematigde cultuur ligt de uitgesproken bewoner er prompt uit: voorgedragen door medebewoners, weggestemd door kijkers. Wat rest is braafheid en verveling.
Dat is geen kritiek: de weg naar Coevorden is niet onaardig en een camera die de weilanden registreert, heel wat sympathieker dan zijn collegae op zoek naar wegpiraten of gruwelijke ongevallen. Dat een uitgesproken zwelbast en wartaler als bewoner Darius er als eerste uitvliegt is alweer een teken van beschaving. Onaangenaam aan BB zijn de pretenties van de makers die het gehang op banken en de scheurkalenderwijsheden van de kleinburgerlijke hangers tot Hoge Cultuur verklaren. En hun manipulaties, erop gericht aanrijdingen en ongelukken te provoceren om de kassa te doen rinkelen. De manier waarop ze Hieke ronduit oplichtten, kan dat meisje zo met succes voor de Rijdende Rechter brengen; de manier waarop de oudste bewoner, Koos, van de dreigende overwinning werd afgehouden, was schaamteloos (als niet die hele telling doorgestoken kaart is — geen notaris te bekennen).
Maar verbijsterend is dat jonge moeders en vaders van baby’s en peuters maanden in dat huis gaan zitten. Een zeeman heeft weinig keus, maar deze gelukszoekers? Ik had een bijna driejarige op bezoek, die de feestuitzending van 25 jaar Sesamstraat mocht zien. Meneer Aart wilde het toverei natuurlijk opeten, maar Pino, Ienie Mienie en Tommie riepen net op tijd de spreuk waardoor het ei openbarstte en er muziek, confetti en feestkleren verschenen. Deze scène wilde ze achttien keer zien, en gelukkig de man die zo een kleindochter op schoot heeft. BB’ers met kleine kinderen zijn niet goed snik. Proficiat Sesamstraat.