Televisie

Televisie

Terug in Frankrijk, na tien jaar, lijkt weinig veranderd. Of het zou de prominente aanwezigheid van Heineken in de supermarkt moeten zijn. Wij houden het op het inheemse Fischer — evenmin te zuipen maar… la guerre comme… la guerre. Voor vertrek gelezen dat de wijnconsumptie hier daalt — niet zo sterk als jenever bij ons maar evenzeer een generatiekwestie.

Zelfs in de marktkroeg van Fauville, voornamelijk bevolkt door middelbare arbeiders, drinkt maar de helft piepkleine glaasjes rood op lange stelen, de rest bier. Armoe zit in de uiterlijken gebakken, nog geaccentueerd doordat geen werkkleding wordt gedragen maar, vanwege de feestdag, «nette kleding» die pijn doet aan de ogen. Waar koop je zoiets? Het antwoord ligt in de kramen voor de deur, waarvan voorraad, op jeans na, uit de jaren vijftig en zestig lijkt te stammen. Zoals ook Johnny Halliday tussen de cassettebandjes figureert. Waar zou Sylvie Vartan zijn? Een nieuwszender meldt dat de Fransen weer trots zijn Fransen te zijn. Niet dankzij Zidane c.s., maar vanwege economische bloei. In de kroeg valt daarvan weinig te zien, maar schijn kan bedriegen. Trouwens, sinds wanneer waren de Fransen niet langer trots Fransen te zijn?

Als het huwelijk ooit weg was dan is het in alle glorie terug.

Allemachtig wat wordt er getrouwd. Op weg naar de Romaanse abdijkerk van Fécamp kom ik twee toeterende bruidsstoeten tegen, daarbinnen is een trouwdienst bezig en bij het weggaan arriveert een nieuwe toeterploeg. Zelfde beeld in het kleinere Valmont. En zelfs in ons eigen gehucht fiets ik langs een trouwerij. De bruid in prachtig wit dat klasseverschillen verzacht; de gasten, het contrast accentuerend, in kleren van de markt. Maar het is dan ook het weekend na 14 juli. En het is 2000. Ook bij ons eigen stadsdeelraadkantoor(!) viel verhoogde trouwactiviteit waar te nemen: merkwaardige magie van het getal

Angst voor hitte deed ons vragen naar de koelte van ons huisje. Die werd gegarandeerd. Terecht: het is een ijsbunker waardoor je zelfs bij harde wind en de heersende veertien graden beter buiten kunt zitten. Voor de Mont Ventoux trotseer ik de temperatuur en installeer me voor de televisie. Te laat voor de finish. Maar uren wordt nagepraat. Met een bolle Merckx die Pantani, ongelijk Armstrong, nooit had laten winnen. En met twee ministers die de etappe volgden. Zij een soort Maij-Weggen; hij, van vervoer, een vrachtwagenchauffeur in kostuum.

Maar dan blijkt een enorm cultureel verschil. De Franse Mart Smeets buigt net niet letterlijk voor zijn hoge gesprekspartners, maar stem en toon doen dat te meer. Republiek, maar Versailles ligt om de hoek.