Televisie

Televisie

«Iemand moet het doen», zingen wij thuis bij de eerste pils; «iemand moet het blijven doen», bij nummer zes en zeven. Want sinds Westbroek en Vara die naar het verzet verwijzende dichtregel verramsjten in een cocktail van kitsch, nonsens en eigendunk ten bate van een 75-jarig bedrijfsfeestje kregen we erge dorst. Als tientjeslid kregen we die cd cadeau, samen met de jubileum-Varagids waarin prominent een interview met Beau van Erven Dorens. Wie? De corpsbal die Big Brother «presenteert». Iemand moet dat toch doen. Vandaar de keus juist deze Veronica-coryfee centraal te stellen (en een graantje mee te pikken van De Mols kraker).

Van menigeen gehoord dat men onder de indruk was van zijn eruditie. Inderdaad een sociologisch interessant verschijnsel dat pulp in handen raakt van hoogopgeleide types die het geen ruk uitmaakt waardoor de kassa rinkelt, en die dat vaak ideologisch rechtvaardigen door onderscheid tussen «hoge» en «lage» cultuur als «reactionair» af te doen.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Beau weinig rechtvaardigt: hij spreekt van de «eenheidsworst» van de tv, «het een nog ranziger en slechter dan het ander» waardoor er voor hem «een heel nieuw terrein open ligt», al is de vraag of «het publiek wil» dat hij dat gaat betreden. Interviewster Oster denkt dat hij vast een aardige moeder heeft (!) en vraagt wat die van de carrière van haar Beau vindt. Welnu, «die kan het geen reet schelen» — een aanvallende manier om Bloemendaalse schaamte te bedekken.

Die Vara-viering dus. Veel pap, weinig krenten. Hoog inteeltgehalte met Vara-sterren; bar veel «leuk doen» in plaats van «leuk zijn»; erg veel Bekende Nederlanders (die Het Lagerhuis er niet minder pijnlijk op maken met hun debatwedstrijdje euthanasie). Dat de «Barend» van B&W beter, want zakelijker, is dan «Sonja» bleek in een gezapig onderonsje met praat showleiders. Maar de verdienste daarvan was dat Andries Knevel nog vreselijker bleek dan we wekelijks kunnen zien. Geen mens die het zo drammend met zichzelf en zijn wereldbeeld getroffen heeft. En geen spatje gein. Waardoor we bijna van Catherine Keyl gingen houden. En weer precies wisten waarom we dat van Hanneke Groenteman al lang doen. Overigens De belager, jubileumthriller van Dana Nechusthan, door videosores gemist. En dat leek het interessantste deel van het feest.