Televisie

Televisie

Jaren geleden is de vpro vergaan, meldt Gerard Mulder in de Volkskrant. Hij brengt die primeur ter gelegenheid van de benoeming van Daniëlle Lunenborg tot hoofdredacteur televisie.

«Nooit van gehoord», zegt Gerard, wat hem er niet van weerhoudt haar te portretteren als «Stille Kracht die elke omroeproddel kent en gepokt en gemazeld is in de bedrijfscultuur» — leer hem de vrouwtjes kennen. Die benoeming móet een nood greep zijn: vlak voor de botsing wordt de dessert kok van de Titanic tot gezagvoerder benoemd «omdat die als enige iets van ijs afweet». In Mulders sublieme metafoor heet het dessert «kinder tele vi sie», een genre dat kennelijk even ver afstaat van Echte Televisie als kokkerellen van het besturen van een oceaanreus. Het is nóg erger: «Voor men sen zonder kinderen of bijzondere belangstelling voor kinderen, zoals ik, bestaan kinderprogram ma’s eenvoudig niet.» Dat iemand niet in kinder televisie geïnteresseerd is, het is voor stelbaar. Dat hij koketteert met die leemte in zijn kennis; dat hij die gebruikt om iemand op voor hand te diskwalificeren; dat hij kindertelevisie «een ander universum» noemt, waarin kennelijk talent, vakkunde, artisticiteit er niet toe doen — dat is onfris en buitengewoon dom.

Nederlandse kinderen krijgen, met de Scandi na vische, de beste kindertelevisie ter wereld voor gezet en de vpro heeft daar een groot aandeel in. Wie nadenkt, begrijpt dat goede kindertelevisie maken zeker zo moeilijk is als goede televisie maken; en dat goede kindertelevisie altijd goede televisie is. Maar die laatste wordt allang niet meer door de vpro gemaakt, legt Mulder uit. Hij kan het weten want hij kijkt er al jaren niet meer naar (!). In goed populistische traditie ontleent hij zijn oordeel aan recensies en aan wat «kenners» hem vertellen. Voor Gerard hoeft niet meer: waar zijn immers een Fred Haché, een Barend Servet, een Wim de Bie uit de tijd van Kees van Kooten? Voor goede speelfilms kun je overal terecht; aan vpro-documentaires had hij altijd al de pest (zijn illus tratie bewijst dat hij inderdaad nooit naar Diogenes, Doebele en Schmidt, Duyns en De Nieuwe Wereld heeft gekeken), en tv-drama hoeft ook niet , «want Neder landse acteurs kunnen niet acteren» (!).

Of Daniëlle Lunenborg de aangewezen vrouw voor de baan is, het moet blijken. Dat de vpro minder vaak dan vroeger een klasse apart is, het is waar. Dat Mulder als «deskundige» een column heeft over een medium waar hij nooit of beroerd naar kijkt, en dat hij een reactionaire ouwe lul met onfrisse redeneertrant is — dat is zeker. «Rust zacht, vpro», schrijft hij. Vanuit het graf.