Televisie

Televisie

Op een dagbladfoto zag je mannequins op de rug. Ze droegen, afgezien van torenhoge naaldhakken, weinig meer dan riempjes, waardoor prominente bilpartijen en heupwelvingen van het papier knalden. Oftewel, in de ontseksualiserende taal van mijn moeder: «Dat vrouwtje heeft een leuk figuurtje.» Gretig las ik het begeleidende artikel, hoewel ik analyses over Kirgizië regelmatig oversla. Het betrof «lingerie» van Marlies Dekkers, die ook sprekend werd opgevoerd. Helaas liggen zowel de billen als haar woorden in de ondergrondse papierbak, waardoor ik op mijn achteruitkachelende geheugen ben aangewezen, maar van de straat bleek ze niet. De riempjes waren niet louter wat je onder broek of jurk aanhebt, maar ze stonden voor verschrikkelijk veel. Zo veel dat het opgeteld zowel tijdgeest als condition féminine betrof. Ze voelde die aan en gaf die vorm, maar hoe multicultureel haar bewustzijn ook was, ze worstelde nog met de complexe materie van islamitische wereldbeschouwing en gevoelshuishouding in relatie tot ondergoed. (Want ik schreef wel «lingerie» alsof het niks kost, maar in mijn kleinburgerbrein hoort die term bij hedonisme, gewaagd uitgaansleven, smart drugs, maîtresses, chique prostitutie — daarbuiten draagt men onderbroeken en bustehouders.)

Kijk ik naar De Jong in uitvoering, schuift daar naast vice-premier Jorritsma diezelfde Dekkers aan, en alarmbellen gaan rinkelen. Want Wilfried wil er duidelijk een trio-gesprek van maken, wat inhoudt dat ook Annemarie met de billen half bloot moet. Is het nou ouderwets of seksistisch als ik denk dat zij — ouder dan Dekkers en zeker dan de twee meisjes die in minuscule creaties komen opdraven, en bovendien van totaal andere lichaamsbouw — zich ongemakkelijk moet voelen door beeld en thema? Ze begint met loftuitingen vanwege Dekkers’ economische prestatie (honderden winkels worldwide) maar daar trapt Wilfried niet in. Waar koopt ze zelf haar spullen? In Friesland. Wanneer? Op zaterdag. Voor hoeveel? Veel. Schijnbaar zonder blikken of blozen gaat het. Waarom ook niet?

Koning, keizer, admiraal… En ze is het geheel met Dekkers eens dat mooi ondergoed zelfbewustzijn geeft, niet alleen in sexualibus maar de hele dag. (Steeds verbaasder raak ik over de andere sekse, die niet alleen carrière met zorg moet combineren maar zich de klok rond bewust is van ondergoed, ten goede of ten kwade.) Maar close-ups van Jorritsma verraden een gespannen mond. En ik denk: als je het niet in je hoofd haalt Kok te vragen of hij onderbroek of boxer, rechts of links draagt, laat de politica dan met rust. Al geef ik toe: Kok zou zich er niet voor lenen.

P.S. Volgens mijn gade maakt Dekkers mooi, niet-ordinair ondergoed.