Televisie

Televisie

Wat ben ik verslingerd aan Lori Volpone, hoofd programmaontwikkeling van tv-zender lgt, slim, ongehinderd door ethische en esthetische scrupules, good looking, kek bemantelpakt met iets te korte rok, ambitieuze ellebogenwerkster. Net zo verslingerd als zij is aan Nicky Krasnakov, Russische maffioso, over wie ze een zesdelige dramaserie laat maken in de hoop op verpletterende kijkcijfers. Lori en ik zitten met hetzelfde probleem: we vallen op wie we dat van onszelf niet mogen, maar juist hun verwerpelijkheid maakt die anderen zo opwindend.

Voor de verbijsterde lezer: dit is de wereld van Beggars and Choosers, hilarische Amerikaanse dramaserie over commerciële televisie — bij ons op 3 (nps/Vara).

Lori heeft het zwaarder dan ik: Nicky zwoer, uit liefde voor haar, recent zijn gangsterverleden af en leert kansarme jochies voetballen. Hij haalt met dat vrijwilligerswerk zelfs de yellow press: rampzalig voor de toekomstige kijkcijfers van de serie want wie kijkt er naar een watje? Eigenlijk moet hij doormoorden, maar dan kan ze weer moeilijk met hem blijven rollebollen. Groter bedreiging vormt nog Casey Lenox die overbelaste Lori gaat assisteren als hoofd comedy. Is Casey louter aangesteld omdat lgt het verwijt heeft gekregen dat er te weinig people of colour werken? Voor de riooljournalisten die als Janssens en Janssens door de serie lopen op zoek naar «medianieuws» is het duidelijk: ze zien Lori en Casey aan de lunch, Casey is nobody; dus óf Lori is dead, óf ze is lesbisch geworden of, dat zal het zijn, LGT goes ethnic.

Heeft Casey als kind echt met z'n zessen een bed gedeeld in de slums, zoals ze zegt? En bewondert ze Lori echt? Of is ze nóg weer ambitieuzer en geraffineerder?

Beggars and Choosers is satirisch drama over commercie en tv, yuppen, macht en misbruik, ijdelheid, domheid, opportunisme, leegheid, seksuele schijnheiligheid en niet in de laatste plaats krampachtige politieke correctheid. Deels Amerikaans, deels maar al te herkenbaar. Het misleidende is dat die bikkelharde, cynische wereld niet alleen genadeloos geportretteerd wordt, maar ook zo geestig gebracht en briljant geacteerd dat je om de personages moet lachen: ze tonen immers, twee voor de prijs van één, de rotzak die ze zijn en het commentaar daarop. Daardoor wekken ze een soort sympathie en aantrekkingskracht die hun reëel bestaande voorbeelden (Marijke Schaaphok van de Ik-zoek-een-donor-show, Fons van Westerloo en vele anderen) ontberen. Beggars is in de VS al gesneuveld: te highbrow. Hier zijn we halverwege. Wat let u? De personages leert u zó kennen en anders vraagt u maar aan mij. O, Lori.