Televisie

Televisie

In de jaren zeventig voetbalde De Groene tegen wijlen De Nieuwe Linie. Iedereen ging het om de lol, Jan Nagel moest winnen en deelde doodschoppen uit. Nog voel ik pijn wanneer de man verschijnt, en dat gebeurt de laatste tijd erg vaak. Hoor ik de visie van Willem van Kooten op mens en mondigheid, dan breekt angstzweet me uit, en dat gebeurt de laatste tijd erg vaak.

Lang geleden hoorde ik een interview met Henk Westbroek van Vriendschap is een illusie. Net zoals actrices gevraagd wordt of ze in het echt ook biseksuele sadomasochistische incestueuze betrekkingen onderhouden, moest die zijn vriendschapsconcept toelichten. De tekst bleek uit zijn leven gegrepen: ze laten je altijd in de steek. Wat me deed vermoeden dat je vooral niet bevriend moest raken met deze vroegoude zeikerd: die laat je gegarandeerd zakken. Wel heeft hij een gouden gevoel voor het type toegankelijke melodie dat sentimentele rillingen langs de ruggengraat jaagt. Rillingen van paniek brengt hij teweeg wanneer hij uitlegt hoe Nederland Leefbaar moet worden. Dat gebeurt de laatste tijd erg vaak.

Het grootste verwijt aan «de politiek» is dat die dit gruwelijke trio als Tegenpartij heeft gebaard. «Doodzwijgen», zei iemand, maar ik ben het er sinds Zembla niet mee eens. LN op Ameland, ik had erover gelezen, maar «zien» had meerwaarde.

Westbroek heeft volop vertrouwen in «de Nederlandse mensheid» met uitsluiting van politici (op die van LN na); spreekt een demagogisch stamtafeljargon waar de honden geen brood van lusten, en vertrekt tierend als iemand die hij ten onrechte voor journalist aanziet zijn «analyses» niet blijkt te pruimen en te weinig «respect» toont. Ook in 7 Dagen ging hij fris tegen de vragensteller aan. Formeel had hij gelijk, voor de rest was alles fout. Waar Westbroek verschijnt, wordt alles onleefbaar.

Twee tips. Het staartje van Ikons Rituelen 2001. Per aflevering een thema (roes, rouw) waarbij Jacobine Geel ons langs paddo-eters, roomse duiveluitdrijvers, Boeddhazoekers, internet-rouwverwerkers en «ex-verslaafden in Jezus» voert. Respectvol, ook waar ik mens en ritueel mesjogge vind. De collage soms wat onevenwichtig, maar bovenal spiegel van diep menselijke behoeften die een tijd taboe waren, deels nooit zijn weggeweest, deels weer volop «mogen».

En zondag in Close-up tweede deel van een fascinerend portret van keizer Wilhelm II. Alleen al vanwege het historische filmmateriaal.

Trouwens, er is hoop: ondanks Nagels geschop won De Groene. En die bestaat nog altijd.