Televisie

Televisie

Veel ouderen vinden leeftijdgenoten oud maar zichzelf niet. In hen schuilt immers het meisje of jochie dat ze gebleven (denken te) zijn. De pest is dat niemand anders dat ziet. Zo schrijf ik een column in het blad van mijn werk waar een joekel van een foto bij staat. Mijn dierbaren troosten me door te zeggen dat hij niet lijkt en dat ik in het echt heel anders… De realist in mij maken ze niks wijs: die rimpels zijn wat fel uitgelicht, maar daar staat een ouwe man en die draagt niet voor niks mijn naam. Tegelijk ken ik hem niet: ik ben veel jonger.

Deze wartaal naar aanleiding van een foto in de Volkskrant waarop concertgangers in Vredenburg zitten te eten. Hij zou in een bejaardenhuis gemaakt kunnen zijn en dan is de veertigster in het midden arts. Maar het betreft bezoekers van een concert voor Vrienden van het Festival Oude Muziek op het thema «Liefde, seks en geweld in de Middeleeuwen», maaltijd inbegrepen. Ik ben zo een Vriend (naast Bach en Schubert geen groter genot dan Morales en Monteverdi, en mede door dat festival worden die, ook buiten Utrecht, uitgevoerd en uitgezonden), maar naar zoiets krijg je me niet, hoe erudiet en geestig Herman Pleij ook gesproken zal hebben. Vanwege die gezamenlijke maaltijd waar de geur van braderie en «oude ambachten» vanaf komt; vanwege een wild thema dat gegarandeerd droogkloterig vorm krijgt; en, schandalig, vanwege het te verwachten publiek — in-beschaafd; doodgoed; vol van goede smaak die ze in kledingkeuze meesterlijk weten te verbergen, en oud (zoals ik, maar dan anders).

Jaarlijks bezoek ik de eerste festivalzaterdag; wandel voorbij de Oude Gracht een doodstille, prachtige en steevast tropische stad in; pik Catharijneconvent of Centraal Museum mee, en beluister concerten. Tref je daar jonge mensen, dan horen ze bij de organisatie, studeren musicologie of treden zelf op. Vorige week écht feest: na Franse barok opende de koster van de Pieterskerk de deur naar de tuin van waaruit je prachtig uitzicht op de Dom hebt en plukte vijgen voor oude dames. De sopraan die Clérambault had gezongen deed in de kleedkamer een nummertje Gershwin.

In de kerk bleven wat jonkies hangen die luit en trommel pakten en een Renaissance-jamsession begonnen: IJslanders die zich warm speelden voor het avondconcert. Natuurlijk mogen wij ouderen naar concerten. Zorgelijk is alleen dat wij uitsterven als publiek voor muziek die in jaren oud is maar als kunstvorm springlevend — zoals dat kind in ons.