Televisie

Televisie

De ontknoping van De negen dagen van de gier is me nog onbekend. Maar of, pakweg, architect Victor aan hersentumor sterft tijdens of na afloop van de serie, het doet er weinig toe. Hij vond maar deels wat hij zocht: oplossing van de raadselen rond jeugd en identiteit (maar wie ze oplost blijft daarna nog dezelfde). En vond wat hij niet zocht (liefde, zij het een onmogelijke). Mooi drama — het moet gezegd. Auteurs Willem Capteijn en Carel Donck verdienen lof voor weer een grote serie (na Zwarte sneeuw) die intrigeert en ademt. Ze toonden zich begrijpelijk verheugd over de manier waarop hun halfproduct gerealiseerd is. Boris Paval Conen heeft greep op de complexe materie, maakt de moderne stad tot bijna-hoofdpersoon (waarboven de gier natuur en mythologie representeert) en het acteren is klasse. De keuze voor kil licht heeft iets nadrukkelijks, pretentieus bijna. Het benadrukt de sfeer waarin de schaarse wezenlijke contacten tussen personages vol misverstanden blijven en hooguit kort troost bieden in een wereld waarin ieder teruggeworpen is op zichzelf: van moeizaam huwelijk tot onderwereld en politieapparaat waarin uiteindelijk geen ander te vertrouwen is. Net te nadrukkelijk misschien, maar ook die keus blijft overeind door de kracht van script en spel.

In details toont zich klasse. Beleggingswonder Peter raakt in de klauwen van crimineel. Die trekt Peter zijn wereld van Groot Uitgeven & Genieten binnen, culminerend in bezoek aan een Yab Yum. Ze belanden, met champagne en meiden, in het bubbelbad dat ik slechts ken van die treurige SBS-vertoning waarin men stellen uit elkaar speelt door derderangs stoten op de partners los te laten. Maar deze Peter is geen domme narcist die zo nodig op tv moet, maar een nuchtere jongen met een interessante en mooie echtgenote: doet hij het of doet hij het niet? Wel dus. Aan zijn verleiding komt dan ook een vrouw te pas die de zonde waard en verklaarbaar maakt. Bijrolletje, maar overtuigend door de casting. Ook NCRV!

Alleen een ouwe viespeuk pikt zo een voorbeeld uit acht uur drama. Wat ik platvloers doe, doen de schrijvers hooggestemd: in personage Victor zien we de eeuwige droom van mannelijke auteurs over de oude man die uitverkoren, begeerd en bemind wordt door een veel jongere prachtvrouw. Hoop tot de laatste snik. Schijnt trouwens niet louter in dromen te gebeuren. Maar dat die vrouw het evenbeeld van zijn moeder blijkt, dat is me net te vet.