Televisie

Televisie

Radio 1 over het plan invoerrechten te innen op elders gehaalde bruiden en bruidegoms. Geïnterviewde: Ahmed Aboutaleb, in multiculturele zaken, die het een onzalig idee vindt. Zijn twijfels zijn te billijken maar de manier waarop hij de kwestie voorstelt, is absurd. Veel van dergelijke verbintenissen komen in de vakantie tot stand. Aboutaleb: «U weet hoe dat gaat: jongelui, zon, strand en dan gebeuren zulke dingen.»

Alsof de Yorin-cultuur iets van doen heeft met wat in Marokkaanse en Turkse families wordt geregeld voor dochters en zonen. De presentator laat deze idiote voorstelling van zaken onweersproken. Durft hij niet over gearrangeerde huwelijken te praten? Multiculturalistische experts die dit soort rookgordijnen opwerpen, helpen Pim eerder dan dat ze hem pootje lichten.

Op naar de Akbarstraat. Het driedelig rapport van «onbezoldigd inspecteur» Rottenberg was fascinerende televisie. Zo onzichtbaar als Vincent Monnickendam hem voorging in rapportages uit de onderkant van de samenleving, zo prominent is Rottenberg aanwezig. Als een olifant stampend door porseleinkasten van cultuurgevoeligheden en ambtenarij. Maar zijn aan botheid grenzende zelfverzekerdheid heeft iets van die van oude adel — die het volk niet razend maakt maar juist respect en, paradoxaal, een zekere openheid afdwingt. Baron Felix krijgt meer uit zijn tuinman dan de van omzichtigheid overlopende welzijnswerker.

Maar niet genoeg. De familie Lachkar. Dochter Hanane is 22, verantwoordelijke baan, woont alleen. Pa maakte die loopbaan door zijn liberale houding mogelijk. «Kan Hanane met een niet-Marokkaan trouwen?» Vader: «Dat doet vreselijk pijn. Het gaat niet om die jongen, en ik wil niet discr-» — «Vanwege de continuïteit», knalt Felix erin. Is er een man die, voor de camera nota bene, wil praten over het moeilijkste, vult hij zelf in en kapt zo af. Hij lapt dat vaker. Niet dat hij niet kan luisteren, en zeker niet dat hij niet nieuwsgierig is, maar hij heeft altijd haast en hinkstapt van interview naar debat. Komt een modieuze vriendin van Hanane langs. Tenenkrommende impertinentie. Zegt nog net niet: «Jij bent vast geen maagd». Deels doet hij zich dommer voor dan hij is, deels lijkt hij de precaire situatie van de meiden echt niet te begrijpen. Maar hij brengt veel boven tafel.

Behandelt kinderen als volwassenen, wat prachtgesprekken oplevert. Was Rottenberg maar stadsdeelwethouder: zijn handen jeuken. Maar hij is tv-maker en klokkenluider. Schoffeert lamlendige politici. En lijkt soms te beseffen dat zelfs hij geen ijzer met handen zou kunnen breken.