Televisie

Televisie

Wasmachine stuk. Ontregelend. Je weet dat de verkoper zegt: «Ach meneer, die Consumentengids…» en je weet dat je thuis moet zijn tussen 06 en 22 uur waarna ze de volgende dag komen. «Deine Sorge möchte ich haben», zegt U en inderdaad, dit gezeur is naaste familie van die weerzinwekkende verkiezingsuitslag. «Ruimte aan de rechterkant van de VVD», werd voorspeld. Verbluft vroeg ik me af wat die rechterkant dan nog meer wilde dan de behaalde heilloze privatisering van bijna alles. Kennelijk een land met Hugenoten als laatstgekomen immigranten. Je woont in het rijkste land ter wereld in de beste aller tijden en je roept dat het een schandalige teringzooi is. Ga mij nou niet vertellen over alles wat er hier niet deugt. Dat weet ik zelf wel. Net als ik weet dat multicultureel niet alleen couscous is, maar vaak «au» doet. Maar het paradijs bestaat alleen in geopenbaarde boeken. Goed, Melkert liet het afweten als politicus, die avond. Maar wat is erger: iemand die van de kaart is over wat naast een persoonlijke nederlaag toch ook een onheilspellende ontwikkeling is; of iemand die zonder programma en lijst op basis van populisme en debatingtrucs massa’s achter zich krijgt? Bolkestein had gelijk: gelukkig het land waar de politiek saai is.

Trouwens, de wasmachine werd op de afgesproken tijd gebracht. Door Marokkanen. Ze tilden zich een breuk, zoals arbeiders altijd hebben gedaan. Ze hadden de vorige avond vast niet naar TV5 gekeken. Dat vierde 8 maart met Les femmes du medina, over vrouwen in Casablanca. (Op alle 32 kanalen kende alleen Arte verder vrouwendag: de emancipatie is kennelijk rond.)

Waren ze uitgekozen op beeldend taalgebruik, openhartigheid, gein dwars door hun ellende heen? We kregen indrukwekkende monologen bij het kneden van brood en het boenen op het wasbord. Een van hen ging naar een demonstratie voor vrouwenrechten in Rabat, bang dat ze als analfabeet zou misstaan tussen geleerde vrouwen. Lyrisch deed ze thuis verslag, aangehoord door een echtgenoot die vond dat ze het huis had verwaarloosd. Wij weten inmiddels dat haar dageraad blijft steken: over hervorming van het familierecht hoor je ook de «moderne» nieuwe koning niet meer sinds het protest van de geestelijken. De schrobbende vrouw improviseerde een geestig lied over haar verlangen naar een tweedehands wasmachine. Voor haar zou die al bevrijding betekenen. Ik smolt en zou haar de onze willen geven. Makkelijk sentiment. Bovendien, zo schijnt het niet te werken. Maar wel kopen, omroepen, die documentaire.