Televisie

Televisie

Reli-hoekje deze week. Wie uit het Nieuwe Testament vooral het lijdensverhaal en dat dan nog in het Duits kent, stamt uit de zuil van godlozen, onderafdeling Bachminnaars. En mist volgens Jacobine Geel «een taal om het over zichzelf en de werkelijkheid te hebben».

Als ze bedoelt dat mijn soort zo een taal überhaupt niet heeft, is ze niet snik: me dunkt dat er volop belangwekkends beweerd is en wordt buiten haar God om. Waarschijnlijk bedoelt ze dat we een extra taal of dimensie missen die ons leven nog rijker zou maken dan het al is.

Aanmatigend, maar ik besef dat ik er zelf ook een handje van heb: wie Monteverdi en Bach niet in zijn hartje laat, komt niet in enige hel maar zou zo veel rijker kunnen zijn (via de Volksmuziekschool liep daartoe zelfs een evangelisatiecampagne). Die rijkdom ziet de rapper op zijn beurt in zijn motherfucker-dreun (al geloof ik dat die Geel en mij liever niet in zijn gemeente heeft) en zo zijn we allen op eigen wijze uitverkoren. Halleluja.

Geel kwam ik tegen in het nieuwe programma Kortsluiting. Daar kreeg eerwaarde Antoine Bodar de gelegenheid het christelijk gehalte van haar nieren te proeven: is de Heer waarlijk verrezen met Pasen? Geef toe dat het een mirakel is: de EO die middels de Hoere Babylons de vrijzinnigheid te lijf gaat. Is dat niet de duivel met Beëlzebub uitdrijven? In elk geval voelt de Knevelbrigade zich in dezen kennelijk meer verwant met een orthodoxe katholiek dan met de domina die zegt dat «Christus als de opgestane Heer niet mijn ding is». «Haar ding» lijkt neer te komen op humanisme gebed in de traditie van bijbelse verhalen die we niet letterlijk moeten nemen.

Twee zielen strijden in mijn atheïstische borst: van Bodar sta ik mijlen verder af dan van Geel; maar wat is christendom meer dan een van de ontelbare talen en culturen wanneer je essentie en sluitstuk, Pasen, tot een al dan niet mooi verhaal in de categorie zonnewendefeest bestempelt?

Gelukkig hoefde ze niet met Pasen te preken, zei Geel. Dat zou haar nu zwaar vallen met 11/9 en Arafat-Sharon. Verbluffend onhistorische benadering: zijn, om in de vorige eeuw te blijven, Vlaanderens slagvelden, Auschwitz, Srebrenica inmiddels verjaard? Ook ik zou niet weten hoe Bodars blijde boodschap te brengen, maar dat hangt toch niet van de krantenkoppen af?