Televisie

Televisie

Wat hebben Jos Brink, Frank Sanders, Pim Fortuyn, Albert Verlinde en Marc-Marie Huybrechts gemeen? Dat ze voorkwamen in de laatste seizoensaflevering van Vara’s Storing, televisie over televisie, de best geslaagde van vele pogingen iets late night-achtigs in de publiekenstrijd tegen Barend & Van Dorp te gooien. De Vara continueert het volgend jaar. Daar is pissig op gereageerd omdat presentator Matthijs van Nieuwkerk de nieuwe netmanager van Nederland 3 wordt. Het zou pas jammer zijn als Storing was gesneuveld ter vermijding van de schijn van onzuivere besluitvorming en belangenvermenging, omdat Van Nieuwkerk een natuurtalent is, de formule leuk en de gasten verrassend (Verlinde), verrukkelijk (Wolkers) of verbijsterend (Mourali). De vierkante presentator vult het beeld even genadeloos als Mart Smeets; tart net als die wekelijks ’s kijkers esthetisch universum met huiveringwekkende kleur- en vormcombinaties van de outfit; maar is, in tegenstelling tot de sportkolos, buitengewoon elegant in voorbereide en geïmproviseerde taal; bezit een niet-arrogante zelfverzekerdheid waardoor hij dienstbaar kan zijn aan onderwerpen en gasten; behandelt de laatsten respectvol zonder kritiek te verzwijgen; is oprecht belangstellend in hun drijfveren; is ad rem en heeft gein.

Storing biedt bovendien de ideale kans alsnog de spraakmakende scènes van afgelopen week te zien die men heeft gemist, of ze nu uit hoge of lage cultuur komen. Zo maakte ik kennis met Albert Verlinde, showbizzexpert bij RTL Boulevard — een beker die ik dagelijks overtuigd laat passeren, mede door zijn opperschenker, de verschrikkelijke Beau van Erven Dorens. Daar zal geen verandering in komen, maar die Verlinde stal mijn hart: we zagen hoe hij in Boulevard fulmineerde tegen de golven van «haat, achterdocht en discriminatie» waarop Pim Fortuyn vaart. Zo een tirade heeft op die plek veel meer belang dan op Nederland 3.

Verlinde had zelf asielcentra bezocht: «Mijn man zit in de politiek en dan ga je mee op werkbezoek, als mevrouw Kok zijnde, zal ik maar zeggen.» Gelukkig land waarin dat zo gaat en waarin Marc-Marie Huybrechts kan toevoegen: «Ik heb me vroeger wel geschaamd dat ik homo was; toen was ik er een tijdje overheen, maar door Fortuyn ben ik helemaal terug bij af.» Nog een die mijn hart stal, ook al door de openhartigheid waarmee hij over zijn KRO-debacle sprak. Zoiets gun je niemand, behalve misschien de Verantwoordelijke Neo-Roomse Autoriteiten daar.