Idfa: ‘But Now Is Perfect’

Terloops verteld

But Now Is Perfect, regie Carin Goeijers © Pieter van Huystee Film & TV

Een grote verdienste van de documentaire But Now Is Perfect is de blik van de Nederlandse maakster Carin Goeijers. Het is haar gelukt om gedurende anderhalf jaar te filmen in het wereldberoemde Calabrese vluchtelingendorpje zonder er een politiek pamflet van te maken. Dat lukt de meesten al niet na een dag, zelfs na een paar uur. Want Riace, diep in de teen van de Italiaanse laars, is zo’n symboolplek die noodt tot stellingname, tot meningen a priori. Nog echt zien hoe het eraan toegaat, de realiteit van een piepklein, half verlaten Zuid-Italiaans dorpje dat tot voor kort leefde van de aanwezigheid van bovenal Afrikaanse vluchtelingen, is weinigen gegeven.

Carin Goeijers lukt dat wel. Ze heeft bijna alles zelf gedraaid. Het zinnetje dat de titel van de film werd, ‘But now is perfect’, is van de jonge Nigeriaanse Becky. Goeijers kiest op haar intuïtie voor Becky als hoofdpersonage, omdat ze iets hartbrekend puurs en naïefs heeft. Waarom ze in Riace zit snapt Becky zelf ook nauwelijks, er was ‘een vrouw’ die haar meenam uit Nigeria. Ze wilde eigenlijk helemaal niet naar Europa. Nu zit ze er, waarom weet ze ook niet, ‘but now is perfect’.

De keuze voor Becky is vanuit – keihard – makersoog een gouden greep, want juist deze jonge vrouw zal het ergste lot ten deel vallen. Omdat de geldkraan van de Europese en Italiaanse subsidies is dichtgedraaid voor Riace, zie je de twijfel toeslaan in het dorpje en de woede toenemen. Geen geld betekent dat het zeer persoonlijke systeem dat burgemeester Lucano had bedacht in elkaar stort. Want alles wat in Riace gebeurde, draaide op subsidies. En Becky besluit om te vertrekken, wat gruwelijke gevolgen heeft, die ik hier nu niet ga verklappen, want de film verdient het om op het Idfa te worden gezien.

Carin Goeijers kreeg in 2000 het Gouden Kalf voor beste korte documentaire met De nieuwerwetse wereld. Die ging over een broer en twee zussen op een onbewoonbaar verklaarde boerderij vanwege de aanleg van de Hogesnelheidslijn. Haar keuze voor personages en situaties is feilloos. Ook prachtig is de jonge Afrikaan die in een piepklein krottig huisje in Riace opgewekt zijn eigen potje op het gasfornuisje staat te koken. ‘Als ik de burgemeester een raad zou mogen geven’, zegt hij in keurig, bedachtzaam taalgebruik, ‘zou ik hem aanraden om niet alleen van óns, de Afrikanen, maar ook van de mensen hier te houden.’

En hoe dat advies de spijker op zijn kop slaat, zie je in de volgende shot, in het kapperszaakje, waar een paar oude locals achter de ramen zitten te kijken naar de bontgekleurde stoet Afrikanen die voorbijtrekt om naar hun eigen kerkdienst te gaan. ‘Heel goed’, zegt het mannetje dat later de vader van de burgemeester blijkt te zijn, ‘ieder zijn eigen godsdienstcultus, niet waar?’ Een ander mannetje kijkt naar buiten en zegt niets. Terloops filmen, terloops vertellen. Carin Goeijers kan het.


Carin Goeijers But Now Is Perfect