Popmuziek: Chris Pureka

Terug in de ring

Medium muziek
Chris Pureka © Mike Grippi

Wie de lijst ziet van de zalen waar Chris Pureka de komende tijd in Nederland optreedt, weet eigenlijk al best veel over haar muziek. Het zijn allemaal kleine zalen. Het zijn veelal zalen waar het publiek houdt van singer-songwriters uit de rijke americana-traditie. En het zijn voornamelijk zalen waar aandacht en stilte doorgaans niet hoeven te worden afgedwongen, maar waar ze tot de voorwaarden horen waaronder een artiest optreedt. Chris Pureka gaat niet op tour door Nederland kwebbelland, ze gaat zich bewegen van het ene warme bad naar het andere.

De meest recente aanleiding voor de tour is Back in the Ring, haar album van vorig jaar, dat begint in een bijna bedwelmend kalme sfeer, maar onderweg een paar keer verrassend van stemming verandert. Dat overstuurde Silent Movie, met Pureka vocaal opeens ijzingwekkend hoog, dat doet denken aan het fellere werk van PJ Harvey. Live laat ze zich vaak bijstaan door een extra gitariste en een extra vocaliste, niet door een volledige band. Op Back in the Ring hoor je meer muzikanten en instrumenten, maar Pureka klinkt op plaat niet als een band, de focus ligt altijd bij stem en gitaar. Het blijft knap hoe ze dat doet, live en ook hier in dat openingsnummer: een paar woorden (‘Call/ Calling out/ Calling it off’), een paar akkoorden op haar gitaar, en je bent binnen, in haar universum. De metaforen in het nummer zijn die van het grote gevecht: de ring, de ‘gloves’ aan de handen, het vallen en weer opstaan. En toch is het geen strijdlied, daar is het te zachtmoedig voor. Geen uithalen, geen grote woorden, geen vocaal, verbaal of instrumentaal geweld. Allemaal ook niet nodig, Pureka’s aanwezigheid is onontkoombaar, zonder dat ze die lijkt op te eisen. Ook fysiek niet: ze is op het podium bescheiden, tegen het nederige aan, weinig bravoure. Er staat een vrouw van eind dertig die zichtbaar en hoorbaar niets liever doet dan op dat podium haar liedjes schrijven, punt.

Er is veel van haar gemaakt, maar altijd door anderen. Uit Portland, daar ga je bijna al: het spiegelbeeld van Trumps VS. Daarnaast is ze geregeld uitgeroepen tot rolmodel van genderqueers. Ze is ook vaak vergeleken met Ani DiFranco. Eveneens begrijpelijk, maar Pureka’s teksten zijn veel minder expliciet politiek. Pureka’s nummers gaan over menselijke verhoudingen en relaties, over wat mensen elkaar brengen en aandoen, en wat ze van elkaar nodig hebben. Zoals in Holy, dat prachtige, bijna zalvend zachte nummer. ‘To the west, to the west, I need strong hands/ To pull me up over the mountains/ Before I love you again.’


Chris Pureka speelt 14 september in Goes, 15 in Bakkeveen, 16 in Diepenheim, 17 in Amen, 19 in Den Bosch, 20 in Utrecht, 22 in Arnhem, 23 in Grootschermer en 24 september in Rotterdam