Muziek

TERUG NAAR HET BEGIN

MUZIEK Nick Cave

Veel artiesten keren na het passeren van de middelbare leeftijd ‘terug naar de basis’. Paul McCartney deed het eind jaren negentig, door op Flaming Pie te werk te gaan als in de begintijd van The Beatles: liedjes maken met de gitaar op schoot. Neil Young bracht eind 2005 Prairie Wind uit, een album dat dicht bij zijn vroege werk stond; vergelijkingen met de klassieker Harvest (1972) waren in vrijwel elke bespreking terug te vinden. Ook Nick Cave keert met zijn project Grinderman terug naar zijn beginperiode, in de band The Birthday Party. Dat blijkt al uit de eerste vuige gitaarriffs, dreunende pianoklanken en drumslagen van Get it On en de openingswoorden: ‘I’ve got to get up to get down and start all over again/ (…) Kick those baboons and all those motherfuckers out.’ Meer dan 25 jaar geleden raasde deze band tierend door de undergroundscene van de postpunk. Drie albums vol geweld, religie en verdorvenheid, veel drank en drugs leverden een echte cultstatus op. Tijdens optredens bespuwde Cave provocerend de eerste rijen van het publiek; concerten eindigden vaak in vechtpartijen. Uitputting maakte in 1984 een einde aan de groep.

Cave start vervolgens een succesvolle solocarrière met The Bad Seeds en kickt af. De Australische domineeszoon houdt zijn fascinatie voor geloof en geweld, maar uit zich steeds gestileerder. Zijn schrijftalent wordt steeds duidelijker, en vanaf The Good Son (1990) krijgt romantiek een prominentere plek. Ook worstelt hij verder met God (The Boatman’s Call en No More Shall We Part). De punk- en rockinvloeden raken langzaam verloren.

Groots toont Cave zijn veelzijdigheid op de dubbelaar Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus (2004), de kroon op zijn werk, waarbij hij extraversie combineert met ingetogenheid en lyrisch steeds meer opschuift richting Leonard Cohen en Bob Dylan, zijn held. Het bejubelde album is een mooi overzicht van Cave’s solocarrière, maar zijn Birthday Party-verleden blijft onderbelicht.

Met Grinderman komt Cave daarop terug. De nummers komen niet tot stand op kantoor in Brighton, maar in de studio met drie Bad Seeds. Het leidt tot een spontaan opnameproces en een ongepolijst, gedreven album. Cave vuilbekt op het ruwe No Pussy Blues en is cynisch als altijd op het onderhuids borrelende Go Tell the Women. Onstuimig zingt hij op de afsluiter Love Bomb: ‘Two thousand years of Christian history baby/ And you ain’t learnt to love me yet/ (…) You used to love me all night long/ Now you look so thin and sick/ I’m gonna send you… a love bomb. Het is moeilijk te geloven dat Nick Cave volgend jaar zijn vijftigste verjaardag viert.

Nick Cave, Grinderman (Mute/EMI)