The Big Buschkowsky

Berlijn – Groot is hij niet. Hij is gedrongen, zeg maar dik, ronde kop. Zijn blik is nurks, hij spreekt kortaf, Berlijns accent. Een volksjongen in een net pak. En af en toe hangt daar een gouden ketting overheen, de burgemeestersketting van het Berlijnse stadsdeel Neukölln. Heinz Buschkowsky heet hij.

Neukölln heeft ruim driehonderdduizend inwoners, van wie meer dan veertig procent van buitenlandse afkomst. Maar Buschkowsky is helemaal niet blij met zijn allochtone stadsdeelbewoners. Losers en lastposten, vindt hij ze. In zijn boek Neukölln ist überall schetst hij een afschrikwekkend beeld van ze. Het komt er simpelweg op neer dat hij maar niet begrijpt waarom zij niet zo zijn als hij. Hij is geboren in Neukölln, vlak na de oorlog, in een éénkamerwoning in een kelder. Vóór school bracht hij kranten rond, ná school werkte hij in de fabriek. Handelsschool, ambtenaar bij de gemeente, stadsdeelbestuurder, burgemeester. Sociaal-democraat, dat spreekt vanzelf.

Waarom kunnen die allochtonen dat niet ook? Waarom houden ze zich schuil achter hun voordeuren? Waarom leren ze geen Duits? Waarom sturen ze hun kinderen niet naar school? Waarom willen ze hun milieu niet ontstijgen? En als ze dat wel doen: waarom trekken ze dan weg uit Neukölln?

Hij zou ze het liefst achter hun voordeuren vandaan willen plukken. Kleuters vanaf één jaar verplicht naar de crèche. Leerlingen acht uur per dag op school. Speciale clubs om meisjes het huis uit te lokken. Uitkeringen korten van ouders die niet meewerken. Dat is de Rotterdamse methode, legt Buschkowsky uit in zijn boek, en die werkt, heeft hij gezien. En dat mag niet van de grondwet, zeggen zijn sociaal-democratische collega’s. En ze zeggen nog meer: ze noemen hem intolerant, islamvijandig, racistisch. Ze vergelijken hem met die andere dissidente sociaal-democraat, Thilo Sarrazin, die beweert dat het in de genen van de Arabische volkeren zit, al gaat dat Buschkowsky te ver.

Zijn boek verscheen eind september en schoot meteen door naar nummer één op de bestsellerlijsten. En daar staat het nog steeds. Hij trekt in het hele land volle zalen. Daar fulmineert hij tegen de profeten van de multiculturele samenleving, tegen de cultuur van het ontkennen, het wegkijken. Hij is scherp, sarcastisch, humoristisch. Maar hij is ook de man die Neukölln al 64 jaar nooit verlaten heeft, die van zijn stadsdeel houdt en die echt gelooft dat het er beter kan worden. Als iedereen maar net zo was als hij.