The grand national

Mevrouw Jenny Pitman, een bekende paardentrainster, huilde omdat iemand dit paarden en mensen aan kan doen. Dit zijn geen dierenliefhebbers. Zij hebben geen gevoel voor paarden. Deze mensen zijn ziek.

De IRA-aanval wekte de woede van heel gokkend Engeland, wat zeg ik: van heel Engeland. De stukken in de kranten zijn langer dan de verslagen van gewonde en dode burgers in Noord-Ierland en Engeland.
Gelukkig waren de paarden eerst in veiligheid gebracht, want die zijn kostbaarder dan mensen. De meldingen waren vals, bleek later, in die zin dat er geen paarden gedood zijn.
Het is een zegen dat de paarden vanaf morgen weer in de wei of de stal mogen dartelen, slechts af en toe gehinderd door een beetje sperma of een paard dat drachtig is. Stel je voor dat mevrouw Pitman die emoties nog een keer moet doormaken.
Ook de heer Major was diep geschokt. Dit zijn moordenaars. Ze hebben gemoord en ze zullen moorden. De kansen van Sinn Fein om toegelaten te worden tot de vredesbesprekingen zijn danig verkleind.
Er ontstond chaos. Waar moesten de tienduizenden paardenliefhebbers heen? Waar moest iedereen slapen? Die arme mevrouw Pitman.
Die Arme Mevrouw Pitman.
Haar zakcentje. Haar kleine reservetje. Haar zielige achterdehandje.
Ach, die paarden, dat zijn beesten. Zoals alle beesten.