Wolfgang, het wonderjong door Theateralliantie en Theater Oostpool, geregisseerd door Pieter Kramer © Sanne Peper

Het is pruikentijd in Oostenrijk. Barok gepruikte en gekostumeerde ouders zingen hun identiek uitgedoste kindertjes toe: ‘Kijk, hoe schattig en klein. Mijn kind gaat de beste zijn.’ Een presentator roept rugnummers om: ‘Wil kind 11 zich naar het podium begeven?’ Drie pruikentijd-juryleden zitten met hun rug naar een klaarstaande piano. Als zij hun stoelen omdraaien omdat het pianospel van kind nummer zoveel hun bevalt, lees je achter op die stoelen: ‘Ich will dir!

Dit krijg je als regisseur Pieter Kramer en toneelschrijver Don Duyns zich buigen over de jeugd van meestercomponist Wolfgang Amadeus Mozart: The Voice Austria. Alle elementen van de veelgeprezen ‘familievoorstellingen’ waar dit duo ons sinds 2007 regelmatig op trakteert, zijn weer aanwezig in Wolfgang, het wonderjong. Een voortsnellend verhaal in lekker platte decortaferelen, een grote hoeveelheid dubbelrollen die snelverkledingen vereisen, uitzinnige travestie-rollen (Dick van den Toorn als chagrijnige muze en als de stomdronken moeder van Mozarts latere geliefde), interactie met het publiek en een schattige schare kindertjes die wisselt per stad waar gespeeld wordt. Spanning en spektakel voor iedereen vanaf acht jaar, en snaakse grappen die alleen de ouders meekrijgen – ‘Kom in mijn team’, roept een Voice Austria-jurylid, ‘ik geef ook privé-les in de kleine uurtjes’.

Maar wat dit door Kramer & Duyns eigenhandig uitgevonden theatergenre zo bijzonder maakt: het gaat altijd over een belangrijk thema dat in de hele voorstelling resoneert. Deze keer is dat de omgang met jeugdig talent. We zien overambitieuze ouders hun bloedjes pushen, met als toppunt Lukas Smolders die schittert in rol van de hysterische moeder van Antonio Salieri. De historisch oudere rivaal van Mozart heeft voor de gelegenheid dezelfde leeftijd gekregen als ‘Wolfie’. Het zijn vrienden die samen hofcomponist worden bij keizer Jozef, die Alex Hendrickx neerzet als een vervaarlijk jolige machthebber. En terwijl Bart Rijnink als de supergetalenteerde, brutale Wolfie achteloos grossiert in (opzichtig geplaybackte) ter plekke verzonnen piano- en viooldeuntjes, bezien we hem door de ogen van de brave Tonnie Salieri die moet ploeteren voor elk melodietje. Jan-Paul Buijs speelt hem met een aandoenlijke zuchterigheid.

Verderop in Mozarts levensloop, als Rijnink transformeert in een populaire showmuzikant, verschuift het thema naar het financieel uitknijpen van muzikaal talent. Via Mozarts zusje Nannie, dat alleen muziek kan uitbrengen onder de naam van haar broer omdat vrouwen niet mogen componeren, gaat de voorstelling ook over de rolverdeling van toen – ‘Zo traditioneel, de achttiende eeuw’, verzucht Jip Wassenberg als de opstandige Nannie. Razend knap zijn de liedjes, deze keer geschreven door cabaretier Theo Nijland en louter gezet op beroemde Mozart-werken die prachtig door de hele cast worden gezongen. Na Kramers roerige vertrek bij Theater Rotterdam heeft Wolfgang onderdak gevonden bij Theater Oostpool, met als coproducent de Theateralliantie. Dat is fijn, want dit grappige, leerzame én ontroerende theatrale meesterwerk hadden we niet willen missen.

Tournee tot 10 april, wolfgang.nu