TELEVISIE: In therapie

Therapie als taakstraf

Er moet fiks gevloekt zijn door producent Alain de Levita en de NCRV toen psychiater Jacob Derwig meldde geen tijd te hebben voor een nieuwe ploeg patiënten. Heb je het Israëlische In therapie aangekocht (in Amerikaanse bewerking al drie seizoenen een hit), laat het enige onvervangbare personage het na één seizoen afweten.

Medium afbeelding 4

Wat te doen? Laat je iemand anders Paul Westervoort spelen dan gooi je bar veel geloofwaardigheid overboord. Dus is een nieuwe hoofdrol bedacht, collega-psychotherapeut, naar wiens praktijk de hele zaak verkast. Die kan de nieuwe patiënten uit het script van reeks twee moeiteloos in behandeling nemen - die kennen die hele Westervoort niet. Maar de kijkers wel - en die willen weten hoe het met Paul is die ze zagen tobben met vrouw, kinderen en bovenal patiënten. Wat maakten die er een potje van en wat deed hij vrolijk onprofessioneel mee. Precies dat maakte hem kennelijk interessant - althans voor wie niet geïnteresseerd is in hoe het er in therapieën toegaat en wel in een merkwaardig soort drama dat zwalkt tussen arthouse en soap, televisiedrama en toneel op televisie, uit het leven gegrepen sores en bedachte flauwekul.

Paul is gebleven, parttime, als cliënt van de nieuwe dokter, Jonathan. Therapie als taakstraf (!), samen met zes maanden schorsing opgelegd door het medisch tuchtcollege omdat een van Pauls cliënten, F16-piloot met Afghanistan-trauma, crashte bij zijn eerste vlucht na Pauls therapie. Ongeluk of zelfmoord? Het college houdt het op het laatste, waarbij opgeteld onprofessioneel handelen, doordat Paul zijn liefde verklaarde aan een andere cliënt, Halina Reijn. Die overigens alles uit de kast haalde om Paul zover te krijgen - tot en met een relatie met de inmiddels verongelukte vlieger die ze bij de praktijk tegen het lijf liep, louter bedoeld om Pauls jaloezie te wekken. Bent u daar nog? Ik bedoel maar: het oorspronkelijke script zit al vol gekunstelde verhalen, en nu moest er een reeks Hollandse nieuwe bedacht om Paul erin te houden. Zo werd bewerkster Marion Pauw tot schrijfster van eigen afleveringen en in ongeloofwaardigheid doet ze niet voor de Israëlische en Amerikaanse meesters onder. Ook niet in wisselvalligheid, want tegenover bespottelijks staat soms aannemelijks en zelfs raaks en moois. In therapie brengt althans mij in totale verwarring.

Aflevering één, beginnend met de zitting waarin Paul geschorst wordt (naast vrouw en kinderen ook zijn werk verliezend), en eindigend met de stomtoevallige ontmoeting tussen Paul en, naar later blijkt, zijn grote liefde Lizzy in de spreekkamer van Jonathan (Lizzy had haar mobieltje vergeten en banjert het therapeutisch gesprek van de volgende patiënt unverfroren binnen) is adembenemend slecht. Werkelijk niets overtuigt in gebeurtenissen, gedrag, teksten en daardoor soms ook spel van toch voortreffelijke acteurs. Al is nieuwe anchorman Peter Blok vanaf het begin ongelooflijk goed, daarbij geholpen door geloofwaardigheid van karakter en attitude die Derwig minder meekreeg. Die laatste moet ook nog meemaken dat na het harde vonnis prompt zijn voormalige studiegenote en supervisor Mira opduikt om bezorgd te informeren hoe de zitting afgelopen is en zó dringend voorstelt dat hij zijn straftherapie bij haar zal ondergaan (over onprofessioneel gesproken) dat je je afvraagt of er voor haar geen dokter in de zaal is. Terwijl uitgerekend zij het college over Pauls misstap jegens Halina vertelde! Toch kijk ik dóór, uit nieuwsgierigheid, uit verbazing over die mix van kwaliteit en wankwaliteit, maar ook om soms beloond te worden met goede gesprekken, rake inzichten en prachtig spel. Helaas, de onvolprezen Monic Hendrickx speelt de slechtste rol van haar leven, maar jonkies als Jamie Grant en de twaalfjarige Daan Stoevelaar als dikke jongen, klem tussen zijn ouders, zijn geweldig.

In therapie, tweede reeks, NCRV, werkdagelijks 22.45 uur, Nederland 2