Tien zoenen voor hans van mierlo

Afgelopen week kondigde Hans van Mierlo aan dat hij na meer dan dertig jaar de politiek zal verlaten. Zolang ik de Nederlandse politiek volg, is Van Mierlo daar onderdeel van geweest. Van Mierlo is de politiek, zonder dat hij ooit een gelikte beroepspoliticus is geworden. Daarom: tien redenen waarom het Nederlandse politieke bedrijf nooit meer zal zijn wat het was:

  • Omdat Van Mierlo van twijfelen zijn credo heeft gemaakt en niemand zo mooi en traag hardop kan denken als hij. - Omdat Van Mierlo de enige politicus is die de indruk wekt dat hij wel eens een boek in de hand houdt. - Omdat Van Mierlo zich ontpopt heeft tot de Marcello Mastroianni van de politiek. - Omdat Van Mierlo er, ook als hij iets heel anders aan heeft, altijd uitziet alsof hij in de journalistenregenjas van Kuifje is gehuld. - Omdat hij zijn kiezers niet lastigvalt met afkomst of familiaal geluk. Hij heeft niet als Kok genadebrood gegeten in zijn jeugd, heeft geen goedlachse Ria naast zich, geen aquarellerende echtgenote. - Omdat hij de visionaire blik van Mulisch heeft, maar dan zonder pijp. En dus dragelijker. - Omdat hij samen met Van der Stoel de enige minister van Buitenlandse Zaken is die een on-Nederlandse hoffelijkheid uitstraalde. - Omdat hij nooit het gelikte Binnenhofs van zijn collega’s heeft gesproken. Zijn taalgebruik bleef persoonlijk; soms wist hij zelfs Shakespeare te citeren. - Omdat als Van Agt rijmt op racefiets en Den Uyl op caravan, op Van Mierlo alleen schaken rijmt. - Omdat ik op Kok of Rosenmöller stem, maar Van Mierlo de enige politicus is die ik eer zou willen bewijzen.