Toasten op de navo

De reden waarom Madeleine Albright geen diplomatiek uitstel wilde van de luchtoorlog, zo verklapten haar medewerkers aan de Washington Post, was dat ze het Kosovo-probleem van de baan wilde hebben voor het gouden bruiloftsfeest van de Navo. Dat feest is nu achter de rug maar het Kosovo-probleem nog lang niet. De schaduw van de voorlopig mislukte oorlog hing over de Navo-top. Voor de camera’s toonden de leiders hun stiff upper lip. Eensgezindheid was de boodschap, dus bleven twijfels over de strategie beperkt tot binnenskamers gemompel. Maar hoe het conflict ook afloopt, de Navo zal er een kater aan overhouden. Blijft de Navo-actie beperkt tot een luchtoorlog, dan zal hij wellicht eindigen met een gezichtsreddend akkoord waarna iedereen zich zal afvragen of het sop de kool waard was. Komt er een invasie, dan zal de Navo, als ze niet verder gaat dan Kosovo, voor onbepaalde tijd een leger ter plaatse moeten houden om de provincie te verdedigen, en, als ze doorstoot tot Belgrado, de verantwoordelijkheid krijgen voor een verwoest en vernederd land dat heropgebouwd en geregeerd moet worden. Geen van die mogelijkheden is een overwinning. Niet voor Kosovo, niet voor Servië en niet voor de Navo.

Een Amerikaanse commentator noemde de top ‘een begrafenis vermomd als een bruiloft’. Wat er volgens hem begraven werd, was het 'New Strategic Concept’ dat op deze top met bazuingeschal zou worden onthuld. De Navo als Globocop, die zich het recht voorbehoudt om militair in te grijpen waar en wanneer ze dat wil. Of dit concept, dat vooral leeft in Washington en Londen, echt dood is, valt nog te bezien. Kosovo heeft op het enthousiasme voor de nieuwe Navo alleszins een domper gezet.