Jazz - Warped Dreamer

Toekomstmuziek

Al na de eerste paar seconden hoor je dat dit een plaat is die beklijft op bijna fysieke wijze. De klanken grijpen je naar de strot, dringen meteen je lichaam binnen, zeker via een goede koptelefoon.

Daar moet je zin in hebben. Er zullen veel luisteraars rillend terugdeinzen: helemaal geen zin in zulke zware kost. Zeker als gitarist Stian Westerhus zijn donkere gitaarmuur bemetselt met krijsende uithalen. En dan zijn we pas net begonnen.

Warped Dreamer is een verbond tussen twee Noorse en twee Belgische muzikanten waar je handenwrijvend naar gaat luisteren. Er zijn niet veel authentieke autonomen in de geïmproviseerde muziek wier klank of aanpak je binnen een seconde herkent. Die je dingen laten horen die je niet eerder hoorde. Dit gezelschap bestaat uit bandleiders, initiators, mensen die de paden creëren om daarna door anderen te worden betreden. Deze makers, uitvinders of zelfs voorlopers zijn de inspiratiebronnen voor anderen.

In de muziek en vooral klanken op Lomahongva, vorig jaar live opgenomen in Het Bos (Antwerpen), hoor je een zoektocht naar de schone klank, maar ook de toewijding aan en het wroeten in elkaars geluiden. Dat wordt verwezenlijkt door de gitaar (Westerhus), trompet (Arve Henriksen), Fender Rhodes (Jozef Dumoulin) en drums (Teun Verbruggen), plus een arsenaal van hulpmiddelen als pedalen, versterkers, strijkstok, computers en ook de stem om zich nog beter en vooral diverser te kunnen uiten.

Het levert een spektakel op dat ongrijpbaar overkomt. Experiment viert hoogtij. Je hoort gespeelde tonen en geluiden vaak terug, versneld of vervormd. Constant de spanning tussen de vier muzikanten: wie initieert, wie kleurt, welke kleur en wanneer? Elektronische geluiden wringen zich door opgefokte drumritmes waardoor een chaotische brij ontstaat, die dan zomaar vervaagt in dromerige zanglijnen of transcenderende bastonen. En altijd rommelt, kraakt of ritselt er iets. Zo word je heen en weer gesleurd in een scherpe interactie met altijd interessante, maar ook moeilijke, niet altijd te volgen materie.

Wat opvalt zijn de vaak uiteenlopende timbres. Dumoulin valt op met zijn smaakvol en dan weer woest gebruik van elektrische piano en elektronica, Verbruggen toont veelzijdigheid in zijn functionele percussie en dwingende ritmes. Ook Henriksen heeft veel gezichten, met alleen zijn stem al die schizofrene uitersten kent. Gitarist Westerhus ten slotte is de expressieve uitblinker: hij zorgt voor tranen in uiterst gevoelige baslijnen en is vaker de aanstichter van een noise-uitspatting.

De wat uitgemolken en ook lastige term avant-garde lijkt op zijn plaats. Warped Dreamer maakt toekomstmuziek in een steeds individualistischer wereld, waarin iedereen zichzelf probeert te profileren in een door computers gestuurde maatschappij, terwijl we weten dat samenwerken leidt tot de fraaiste resultaten.

Als die samenwerking spontaan is en blijft, als bedreven muzikanten elkaar constant verrassen en zo ook hun publiek, zal het vers en vernieuwend blijven. Warped Dreamer gaat niet vaak spelen, een paar keer per jaar hooguit. Dankzij de volle agenda’s van elke muzikant, maar ook om het fris te houden. Goed idee.

Warped Dreamer speelt 8 juni in Rotterdam (Lantaren Venster) en 9 juni in Amsterdam (Bimhuis)