#2

Toetsenbord

Sara van der Kooi is schrijfster en beziet in deze maandelijkse column de wereld vanuit iemand met de ziekte MS. In aflevering twee: als er ergens een idee is bedenkt mijn lichaam weer iets anders.

Laatst was mijn Ierse familie van een andere stamboom bij mij op bezoek, nu staat er een nieuwe laptop op mijn bureau. Ze waren binnengekomen en tussen neus en lippen werd een pakket op tafel gezet. Voor jou om je volgende boek mee te schrijven, die van jou is stuk. Ik schrok, nog het meest om het feit dat ik niet blij was. Wie krijgt er zomaar een laptop, ik wil geen nieuwe, ik heb er één. Ik hou van mijn laptop, hij is oud en loopt voortdurend vast maar ik heb er wel mijn allereerste boek op geschreven, mijn pamflet, en stuk, wat is stuk, ik ben zelf stuk.

Ik open de laptop, het scherm is groter dan groot, het toetsenbord ergens in de verte van mij. Het is lastig wanneer anderen voor mijn lichaam na gaan denken. Mijn lichaam is moeilijk, alles moet op maat, maar de juiste maten zijn ook bij mij niet bekend en als er ergens een idee is bedenkt mijn lichaam weer iets anders. In mijn ogen zitten vlekken, iets groter is fijn maar te groot overzien ze niet en hoe verder mijn handen van mij af, hoe minder de controle. Vol frustratie sluit ik het deksel.

Met de bevriende fysio met pensioen ga ik op pad, ik en mijn lichaam met laptop en inmiddels lang verlopen bon de auto in, de auto uit, de ruilactie met oprecht verhaal, auto weer in, auto weer uit waarbij de strijd in de winkel van alles het minst ingewikkeld is.

Het is gelukt, de laptop is omgeruild. Het beeldscherm weer mijn vertrouwde formaat en het toetsenbord dichterbij, m’n oude apparaat in zicht, nog voor het idee vlakbij. Tijd voor een stukje, achter m’n laptop, schrijven, om overeind te blijven, letterlijk, rug recht, hoofd omhoog, wiel op de rem anders het voortdurende gevoel van achteruit, m’n handen op de toetsen, beweeg maar, doe maar, zien we later wat er staat, mijn handen geef ze geen kans glijdend over de toetsen houvast, wat valt er te zeggen, helemaal niets, typen, struikelende vingers alsmaar door, binnen de beperking, alles mogelijk maar het toetsenbord werkt tegen. De cursor verspringt voortdurend, de hele tijd, capslock om de haverklap aan en uit het niets kleuren zinnen blauw, geselecteerd en gewist waar ik bij zit. Ik word niet goed van alles, van de laptop, van mij, één van de weinige dingen die nog gaan, zo gaat het niet en ik rol weg.

Heb een handje met noten en rozijnen
Ik breng het naar mijn mond
Gooi het erin waarbij een vinger in mijn oog
Lekker, noten en rozijnen

Mijn handen, het toetsenbord, wat moet ik. Spraakherkenning staat op de nieuwe er nog niet op. Ik wil helemaal geen spraakherkenning. Heb het geprobeerd maar spreek ik de woorden uit, maak ik geluid, is het niet wat ik vanbinnen voel. Het is de afstand via mijn handen waardoor binnen naar buiten komt.

Ik rol terug en zit klaar om iets te typen,
ik kijk naar links, zie mijn boek,

Sla het open, begin en kan niet meer stoppen
ik weet nu toch wel wat er staat
geschreven omdat ik het wilde lezen
en ik kom weer tot rust.

Het is fantastisch, een nieuwe laptop,
de overgevoelige toetsen, voed ze op
door alsmaar door met typen, maak ze stroef
tranen laat ze vallen, mooi woord, stroef