Tony’s tasje

Londen - Het handtasje heeft een speciale plek binnen de Britse politiek. Voor Margaret Thatcher was het een symbool van vrouwelijkheid en macht, terwijl enkele hooggeplaatste dames binnen Labour drie jaar geleden ruzieden over de vraag of het ethisch is om tienduizend pond voor een tasje uit te geven. Nu heeft Tony Blair een nieuwe dimensie aan de handtasjespolitiek toegevoegd: hij gaat Louis Vuitton adviseren, dit op verzoek van directeur Bernard Arnaud, de rijkste man van Frankrijk en huisvriend van de Blair-familie. Tony en Bernard zijn samen zelfs op audiëntie bij paus Benedictus geweest.

Het is de vraag waar de oud-premier de tijd vandaan haalt. Net als zijn opvolger is hij druk doende met het redden van de wereld, al levert hem dat meer geld op dan de schamele twee ton per jaar die Gordon Brown voor zijn nobele inzet ontvangt. Het idealistische deel van zijn werk wordt geregeld door de ongeveer zeventig werknemers van Tony Blair Associates, een stichting die zetelt naast de Amerikaanse ambassade. Namens de VN, de VS, de EU en Rusland is Blair vredesgezant in het Midden-Oosten. Tevens heeft de stichting projecten lopen in Rwanda en Sierra Leone. Voorts consulteert hij de Koeweitse regering aangaande ‘good governance’, een bijbaan waar Blairs landgenoten smadelijk om lachen.

Lucratiever zijn z'n commerciële adviseurschappen. Zo voorziet hij de banken JP Morgan Chase en Zurich Financial van monetaire ideeën. Sinds kort is zijn naam verbonden aan Breaking the Climate Deadlock, een initiatief van de oligarch Oleg Deripaska dat tot doel heeft om de industrie groener te maken zonder dat het te veel kost. Een solide bron van inkomsten is het lezingencircuit. Rijke Amerikanen leggen rustig een kwart miljoen dollar neer om anderhalf uur naar Yo Blair! te luisteren. Tussendoor doceert hij op Yale over geloof en globalisering. Dat sluit mooi aan bij het stichtende werk van de Tony Blair Faith Foundation, in Private Eye geparodieerd als Drawing All Faiths Together (daft).

Blair, een digibeet, moet ook nog ergens tijd vinden om zijn memoires te schrijven, een opdracht waar hij 4,6 miljoen pond voor krijgt. Alle nevenverdiensten zijn nodig omdat zijn staatspensioen (63.468 pond per jaar) en het advocatensalaris van zijn vrouw niet genoeg zijn om de hypotheken van zijn twee huizen in Londen, een flat in Bristol, een buitenhuis in Sedgefield en een door Christopher Wren ontworpen landgoed in Buckinghamshire ('Bucks’) af te lossen. 'Cherie Antoinette’ was uit financiële overwegingen tegen Tony’s ambitie om Europees president te worden. De nekslag voor dit streven vormde destijds een artikel in The Financial Times waaruit bleek dat het onduidelijk is waar idealisme ophoudt en materialisme begint. Een typisch New Labour-probleem.