Popmuziek: Ayron Jones en Rag’n’Bone Man

Tranen

Ayron Jones © Alysse Gafkjen

Waar leeft de blues eigenlijk voort, in de popmuziek van deze tijd? Bij Rag’n’Bone Man, zo leek het ten tijde van zijn wereldhit Human en het gelijknamige debuutalbum in 2016. Niet voor niets heette zijn eerste ep Bluestown. De witte Brit uit een klein dorpje in het zuidoosten van Groot-Brittannië klonk als een zwarte Amerikaan, en in het openingsnummer van zijn nieuwe album Life by Misadventure bezingt hij die blues-erfenis in zijn ziel en muziek zelf: ‘Old man’s tears for a young man’s dreams’.

Het is een nummer waarin de blues ook doorklinkt in de muziek, zoals op zijn debuut, vooral in het begin, als zijn stem in de verte klinkt, en de gitaar nog wat rammelend is. Maar al snel wordt het nummer bijgevijld, zoals het hele album van Rag’n’Bone Man heeft ingeboet aan de blues, en gewonnen aan pop. Niets ingeboet aan kracht, te midden van deze gladgestreken productie, is die kathedraal van een stem, die nooit alleen klinkt naar kracht, maar ook naar de warmte van soul. All You Ever Wanted is een fris popnummer, daar niet van, maar gezongen door iemand anders zou het voorbij waaien, terwijl Rag’n’Bone Man overal het gevoel van doorleefd verdriet in weet te zingen. Waardoor hij zelfs een van nature best flets lied als Changing of the Guard weet op te poetsen tot de glans van melancholie. En natuurlijk laat die stem zich perfect tegenkleuren, of het nu door koortjes is, of door P!ink, nog zo’n vocale natuurkracht, in een dramatische pianoballad als Anywhere Away from Here, die herinneringen oproept aan dat tot de dag van vandaag op sociale media ontelbare malen gecoverde duet tussen Lady Gaga en Bradley Cooper, Shallow.

Waar Rag’n’Bone Man de blues heeft teruggebracht tot een accent in zijn pop, daar omarmt debutant Ayron Jones uit Seattle die ten volle als erfenis in zijn rock. Zijn afspeellijst met eigen favorieten op Spotify heet Black Magic, en gaat van Marvin Gaye naar Public Enemy (wiens scherpe blik op sociale verhoudingen hij deelt in zijn teksten), en van Kanye West en J. Cole naar Living Colour, in de jaren negentig een van de zeldzame zwarte rockbands op de zomerfestivals. Die invloed van Living Colour is hoorbaar, ook in Jones’ gitaarwerk, al heeft hij de funk van deze invloed vervangen door onvervalste rock. Zoals hij zelf in april in een interview zijn muziek omschreef: ‘My sound is like if Michael Jackson played guitar like Jimi Hendrix in Kurt Cobain’s band.’ Het begin van Supercharged lijkt krankzinnig veel op Are You Gonna Go My Way van Lenny Kravitz, nog zo’n invloed van hem. Maar dat geeft niet, zoals Jones met talloze clichés wegkomt, juist omdat hij ze niet probeert te vermijden, maar hartstochtelijk omarmt. De productie van het album, door hiphoplegende Sir Mix-a-Lot is heerlijk, want zoals die hoort bij de insteek van Jones: vol grote gebaren, met een snik in de stem en een gier in de gitaar.


AyronJones, Child of the State
Rag’n’Bone Man, Life by Misadventure