Trilvlees

De film vertelt met vuur een onwaarschijnlijk en van toevalligheden aan elkaar hangend liefdesverhaal. De soms larmoyante, vaak ook gloedvolle toon doet denken aan het sirkiaanse tijdperk van Hollywood. Maar Almodóvar, een eigenzinnige en trendgevoelige man, heeft het klassieke melodrama naar zijn gouden handen gezet.

De film begint al direct op een hilarische toon. In de koude en donkere Franco-tijd (om precies te zijn tijdens de kerstdagen van 1970; een vers afgekondigde noodtoestand zorgde voor verlaten straten) wordt Victor Plaza als zoon van een prostituee op weg naar het ziekenhuis in een lege lijnbus geboren. De ongewone bevalling levert de ongelukkige Victor een busabonnement voor het leven op.
Almodóvar heeft er geen moeite mee om na de wat kluchtige opening over te schakelen op een heel andere toon. Twintig jaar later blijkt Victor te zijn opgegroeid tot een flinke, mooie, maar erg naïeve jongen. Een jongen die denkt na wat vluchtige seks met een gedrogeerde rijkeluisdochter de liefde van zijn leven te hebben ontdekt. Dan begint Almodóvar zich te verlustigen aan een listig spel van slimme, onwaarschijnlijke, maar niet onmogelijke toevalligheden. De drugsgewoonte van de diplomatendochter brengt Victor in een vuurgevaarlijke confrontatie met een opgefokte politieagent. De op het eerste gezicht wijzere politiecollega wordt daarvan het slachtoffer. Wijze politieman David belandt in een rolstoel en Victor moet zes jaar in de gevangenis zitten.
Weer maakt Almodóvar een soepele sprong door de tijd. David heeft zich door een onvoorstelbare wilskracht en een evident talent tot een groots rolstoelbasketballer ontwikkeld en hij is getrouwd met Helena, de diplomatendochter die de drugs heeft afgezworen en een tehuis voor misdeelde kinderen runt. David wint met zijn team goud tijdens de Paralympics van 1992 in Barcelona. Victor ziet dit in de gevangenis op televisie met lede ogen aan. Hij besluit tot wraak. Als hij uit de gevangenis komt, zo neemt hij zich voor, zal hij die Helena neuken tot ze als een dweil voor hem valt.
Het leuke aan de film is dat Almodóvar er absoluut in geslaagd is om deze onwaarschijnlijkheid in alle waarschijnlijkheid te presenteren. Liberto Rabal, de acteur die Victor speelt, is een zeer aantrekkelijke verschijning. Victor verlaat in puike lichamelijke conditie, doorgeleerd en bijbelvast de gevangenis. Direct na zijn vrijlating leert hij tijdens een bezoek aan het graf van zijn moeder (waar op dat moment de vader van Helena wordt begraven) Clara kennen. Angela Molina speelt de rol van Clara, de vrouw van Sancho. Sancho is de opgefokte en alcoholische collega van David en zij was ooit de minnares van David. Ja, het verhaal heeft niet alleen een hoog melodramatisch gehalte, het lijkt soms regelrechte soap. De mooie oudere Clara leert de jonge hengst Victor hoe je een vrouw moet beminnen. Ze doet dat met zoveel passie dat de jonge god Victor aan het einde van de film zijn Helena als een rijpe appel in zijn handen kan laten vallen.
Dat klinkt nog wat ordinair, al heeft Almodóvar het heel geestig en smaakvol in beeld gebracht. Het zinnelijke regietalent van Almodóvar blijkt bovendien nog overtuigender in de scènes waarin David (Javier Bardem) als de duivel rolstoelbasketbal speelt. Almodóvar heeft een feilloos oog voor de lichamelijke kanten van het acteren. En dat zie je voortdurend, niet alleen tijdens de sport en de seks, maar zeker ook daar. De oorspronkelijke titel van Life Flesh is Carne tremula en dat betekent niet zomaar levend vlees, maar vlees dat trilt en siddert van lust en van haat. Life Flesh is een vibrerende film.

  • Tijdens een aan de avant-gardefilm gewijd weekend in het Amsterdamse Filmmuseum (21 en 22 maart) gaat de nieuwste film van Jean-Marie Straub en Danièlle Huillet in Nederlandse première. Von Heute auf Morgen is een strenge verfilming van de gelijknamige opera van Arnold Schönberg.
  • De Balie staat van 13 maart tot en met 9 april in het teken van het werk van Johan van der Keuken. Lichaam & Stad bestaat uit speciaal ontworpen installaties (in samenwerking met vormgever Jeroen de Vries) die het foto- en filmwerk van Van der Keuken in en nieuw perspectief plaatsen. Stilletjes op zolder vindt de wereldpremière plaats van Nieuwe Film: Laatste Woorden - Mijn zusje Joke (1935-1997).
  • NL is een aangename expositie in het tijdelijke onderkomen van het Van Abbe Museum in Eindhoven. NL wil een stand van zaken in de Nederlandse beeldende kunst weergeven en zoiets kan niet meer zonder bewegende beelden. Er zijn bijzondere, soms wonderlijke films en video’s te zien van Jeroen Eisinga, Tiong Ang, Aernout Mik & Marjoleine Boonstra, A. P. Komen, Marijke van Warmerdam en Erzsébet Baerveldt. Nog tot en met 13 april.