Tunesië protesteert en viert feest

Tunis – ‘Stiekem hoop ik dat het vandaag verhit gaat worden’, zegt rechtenstudente Mouna Khlass. ‘Dat zou bewijzen dat onze stem er nog toe doet. Zo niet, dan sterft ons protest een stille dood en kan de regering verder met zichzelf verrijken.’ Het is 14 januari, Tunesië viert de zevende verjaardag van de revolutie die een einde maakte aan het Ben Ali-regime. Viert? Afgelopen week gingen duizenden mensen in heel het land de straat op om te protesteren tegen de belasting- en prijsverhogingen die dit jaar zijn ingegaan. Overheidsgebouwen werden in brand gestoken, een betoger kwam om het leven en ruim achthonderd mensen werden gearresteerd. Een grimmige uitbarsting van de woede die al tijden suddert in Tunesië. Het land kampt met een uitzichtloze economische crisis, wijdverbreide corruptie en sociale ongelijkheid.

Maar de woede van de demonstranten aan de Avenue Bourguiba in Tunis wordt zondag overstemd door een ander geluid. Op het grootste podium van de stad wordt feest gevierd, met stand-upcomedy en opzwepende muziek. Hier zijn de mensen van Ennahda bijeen, de gematigd islamistische partij die samen met Nidaa Tounes de regering vormt. ‘Vandaag is een feestdag’, juicht Ennahda-parlementariër Ajmi Lourimi. En mocht iemand zich daar nog in durven vergissen: ‘We vieren de overwinning van de revolutie op de dictatuur. Sindsdien leven we in een nieuw tijdperk, van vrijheid en waardigheid.’

Een surrealistisch tafereel. De wanhoop en onvrede mogen groot zijn, zeven jaar na de massale volksopstand bepalen de nieuwe machthebbers het beeld van de revolutie. ‘Dit feest laten we ons niet afnemen’, sneert Lourimi richting demonstranten. ‘Al zijn er politici die ons proberen te verdelen en aanzetten tot brandstichting en plunderingen.’ Een impliciete verwijzing naar de linkse oppositiepartij Front Populaire, die de leiding nam in de protestbeweging.

Het afgedwongen feestgevoel maakt woedend en verdrietig tegelijkertijd, zucht Mouna Khlass aan het einde van de dag. ‘Ik heb geprobeerd dingen te veranderen. Maar wat heeft het voor zin als we worden geregeerd door leugenaars die de grootste onzin nog als waarheid verkopen? Zo zijn we terug bij af.’

De International Crisis Group waarschuwde onlangs voor de sterk autoritaire neigingen van de regering, die terugvalt op de reflexen van Ben Ali. President Essebsi is opzichtig uit op een presidentieel systeem, en maatschappelijke organisaties claimen dat het oude regime terug op zijn plek is. Tunesië moet weerstand bieden, schrijft de Crisis Group, wil het land het voorbeeld van een democratische transitie blijven.