Turken verdeeld in boze en treurende massa

Istanbul - Defne Joy Foster is doodgegaan en toch bleef het onwaarschijnlijk stil in Turkije. Het zwijgen van de Turken duurde precies drie dagen. Na die derde dag verscheen een krantenstuk en toen was het hek van de dam. Nu praat het Turkse volk alleen maar over de dood van Defne Joy Foster. Haar dood heeft de Turken gesplitst in boze versus treurende massa’s.

Defne Joy, dochter van een Turkse moeder en een Amerikaanse vader, had jaren geleden bekendheid geworven als de ‘gekke, onstuimige’ veejay. De laatste jaren acteerde ze ook en danste in een goed bekeken danswedstrijd. Tevens was ze gelukkig getrouwd en had ze een zoontje van twee jaar. Door het gros van de Turkse bevolking werd zij erg sympathiek bevonden, zodanig dat men op straat haar mooie krullen aaide. Maar haar dood was een ander verhaal: ze stierf toen het bijna ochtend was, in het huis van een vrijgezel die ze die nacht had leren kennen. De vrijgezel verklaarde tegen de politie dat Defne onwel was geworden toen ze in zijn huis intiem begonnen te worden. Hij waste haar gezicht met koud water, maar de vrouw bleef naar adem happen. Hij trachtte buiten een dokter te vinden, belde toen een ambulance, maar het was te laat.

Tot de dag dat Defne werd begraven, zwegen de Turken. Pas nadat Defne’s echtgenote bij haar graf had staan huilen met hun tweejarige kind, verscheen het stuk in de krant dat zich afvroeg wat een moeder ’s nachts bij een vrijgezel te zoeken heeft en wat haar echtgenote straks moet vertellen als hun zoon wil weten hoe zijn moeder stierf. De autopsie wordt pas over een maand bekendgemaakt, maar de Turken wekken niet de indruk dat ze moeite zullen hebben om tot die tijd over de zaak ruzie te maken.

Een van de rouwende vrienden van Defne vond de kracht om iets te zeggen over de schrijver van dat eerste vernietigende stuk: 'Laten we aannemen dat Defne vreemdging. Wat gaat het hem aan dan? De zoon van Defne zal ooit dat walgelijke stuk van hem tegenkomen. Je moet wel een echte hufter zijn om zoiets in de krant te schrijven.’ Ongeveer de helft van de Turken lijkt het met de 'hufter’ eens te zijn, de andere helft wacht de ontwikkelingen rustig af.