Ankara – Het is weer zover: Recep Tayyip Erdogan kondigt een megalomaan bouwproject aan. Dit in de eerste plaats ter meerdere eer en glorie van de president van Turkije (Erdogan zelf), en in de tweede plaats van de trotse Turkse natie. Het ‘Turkse Pentagon’ is de bijnaam van het gebouw, naar het vijfhoekige onderkomen van het Amerikaanse ministerie van Defensie.

Het gebouw in Ankara krijgt een andere, minstens zo opmerkelijke vorm: een halve maan. Naast een van de punten van de maan komt een ontvangsthal in de vorm van een ster. Halve maan en ster: symbolen van de Turkse vlag.

In het Halve Maan en Ster-gebouw, de officiële naam, worden naast het ministerie van Defensie de Generale Staf van de Turkse strijdkrachten en de hoofdkwartieren van alle krijgsmachtonderdelen ondergebracht, samen goed voor vijftienduizend man personeel.

Het Turkse Pentagon symboliseert de geopolitieke ambities van Turkije en het gegroeide potentieel van de strijdkrachten. Daar liet de president geen twijfel over bestaan, in zijn toespraak tijdens de eerste-steenlegging op 30 augustus, in Turkije de Dag van de Overwinning. ‘Het wordt een gebouw dat angst zal wekken bij onze vijanden en vertrouwen bij onze vrienden’, zei hij.

De vraag is evenwel: wie zijn de Turkse vijanden en wie zijn de vrienden? Daar heeft de regering-Erdogan zelf de nodige verwarring over gesticht. navo-lid Turkije bijvoorbeeld kocht tot woede van de Amerikanen een luchtafweersysteem, de S-400, in Moskou. En EU-kandidaat Turkije dreigde de ‘poorten naar Europa’ te openen voor miljoenen Syrische vluchtelingen.

Ook elders in de regio liet Ankara menig geurspoor achter, vrijwel altijd met gebruikmaking van de Turkse strijdkrachten. Zo werd in de Libische burgeroorlog het pleit beslecht ten gunste van de door Turkije gesteunde regering.

Voor het Turkse leger werd het tijd, zo’n succesje, want sinds die jaarlijks op 30 augustus gevierde overwinning (tegen Griekenland in 1922) omvatte zijn staat van dienst weinig heldhaftigs meer, afgezien van een imposante reeks staatsgrepen. Turkije verklaarde nazi-Duitsland in februari 1945 de oorlog, maar dat was slechts om een zetel in de op te richten Verenigde Naties te kunnen krijgen. Vechten deden de Turken niet.

Zelfs bij het helpen heropenen van het vliegveld van Kabul valt voor de strijdkrachten weinig eer te behalen. Turkse technici zijn welkom, lieten de Taliban weten, maar Turkse militairen niet.