Turkse journalisten beginnen digitale muurkrant

Istanbul – Weggestopt tussen de vele woontorens en winkelcentra die Istanbul rijk is houdt het pas opgezette internetmedium Gazete Duvar (‘Muurkrant’) kantoor. Een kleine groep journalisten doet er z’n best journalistiek te bedrijven; een flinke opgave in Turkije, waar de professie klap op klap te verwerken krijgt. De afgelopen twee maanden alleen al verloren meer dan 2300 journalisten hun baan. In totaal zitten meer dan honderd journalisten gevangen.

Ondanks de moeilijke omstandigheden viel het medium in de eerste weken op met een behoorlijk bereik en gedegen stukken: ‘We willen nieuws en verslaggeving weer op de voorgrond plaatsen. Daar is bij mainstream media steeds minder aandacht voor vanwege slinkende budgetten en toenemende repressie’, weet hoofdredacteur Ali Duran Topuz in zijn eenvoudige werkkamer waar de verf net droog is.

‘Hoewel we nog niet klaar waren met de voorbereidingen, besloten we afgelopen maand toch te beginnen. Er was zo veel werk te doen na de couppoging dat wij niet achter konden blijven’, vertelt de hoofdredacteur. Net als een groot deel van de vijftienkoppige redactie werkte hij voorheen voor de liberale krant Radikal. Die sloot eerder dit jaar zijn deuren nadat de geldkraan was dichtgedraaid.

Een belangrijke voorwaarde voor het uitvoeren van Gazete Duvar’s plannen is nu dan ook financiële onafhankelijkheid. ‘Ons geluk is dat we een investeerder hebben die net zo denkt als wij en ons de tijd geeft om onze plannen te realiseren’, aldus Topuz. Die investeerder is Vedat Zencir, een met Topuz bevriende zakenman die in de jaren negentig bekendheid verwierf door zijn inzet voor dienstplichtigen met gewetensbezwaren.

Niet alleen de repressie is volgens Ali Duran Topuz een belangrijke vijand van de journalistiek in Turkije. Ook de enorme polarisatie in de samenleving maakt het voor journalisten moeilijk om hun werk over het voetlicht te brengen. ‘Er bestaat nu een door de regering opgelegd frame dat als je niet voor hen bent, je voor de terroristen bent. Gülen, de pkk, wie dan ook. Dat wakkert angst aan waar velen voor zwichten.’

Toch kent hij nog altijd veel actieve journalisten die journalistiek willen bedrijven. ‘Omdat degenen die besluiten of het nieuws uiteindelijk geplaatst wordt nauwe banden met de regering hebben, zien we dat niet terug in de berichtgeving’, stelt Topuz. ‘Maar we weten uit de reacties die we sinds onze oprichting krijgen dat er meer dan tevoren behoefte is aan initiatieven als de onze.’