Popmuziek

Twee bier, drie verhalen

POPMUZIEK Jamie T.

De hoofdpersoon in het openingsnummer van Jamie T.’s debuut ging naar de winkel om een pistool te kopen. Waarom? ‘Why you think man, to shoot down everyone.’ Het kwam er niet van; eenmaal in de winkel viel zijn keuze ergens anders op. ‘I spent all my money on this cracked piece of shit called the bass guitar.’

Jamie T. wil een verhalenverteller zijn, en die verhalen dienen sterk te worden opgediend. Vol bravoure, met volop overdrijving en de luidruchtigheid van de kroegtafel. Twee bier, drie verhalen. De T achter zijn naam is niet alleen de afkorting van zijn achternaam Treays, hij verwijst ook naar zijn held Ice T, en dat schept verplichtingen waar het grootspraak betreft.

Eerste woord van het album: ‘Well’. De gevatte oom op het verjaardagsfeest, die de stilte voor is met nog maar een anekdote. Hij evalueert het nummer meteen zelf: ‘The crappiest version I ever did of that song in my whole life.’ Het mag allemaal vooral niet de indruk wekken dat het gewichtig is bedoeld, of te serieus. Al heeft hij zitten zweten op die slaapkamer in Londen waar hij het grootste deel van zijn album opnam, Jamie T. is het type artiest dat ons wijsmaakt dat hij ook maar wat aankloot. Hij luisterde naar oude punk, naar bands als The Clash, en naar bands die daar weer naar luisterden, zoals de opgestroopte-mouwenpunk van Rancid. Dat zegt hij niet alleen, hij laat het zijn publiek ook horen: Jamie T. deelt na zijn optredens zelf mixtapes uit.

Regelmatig roept zijn debuut herinneringen op aan dat van omc, ver terug in de jaren negentig. De Nieuw-Zeelandse zanger scoorde een hit met het bijna naïef vrolijke zomernummer How Bizarre. Zijn album was, net als dat van Jamie T., in compositorisch opzicht zeker niet volmaakt, maar waar individuele nummers wel eens tekortschoten, was er steeds de ruime compensatie van het gebrek aan muzikale dogmatiek, de schijnbare achteloosheid, het gretig lenen links en rechts zonder de bijsmaak van leentjebuur.

omc was al een dertiger, Jamie T. is 21. Het Britse popblad NME, dat achter iedere boom een nieuwe Beatle ontwaart, betitelde hem tot ‘One Man Arctic Monkey’. Stilistisch gezien is dat strikt gesteld een vergelijking van niks, maar wat betreft jongehondenenergie treft het doel. En ook het risico is hetzelfde: de huidige tournee van de Arctic Monkeys krijgt al beduidend minder lovende recensies dan de vorige, omdat de bandleden niet kunnen tippen aan de immens hoge verwachtingen die critici zelf van ze hebben opgeroepen. omc maakte na zijn debuut nooit meer een plaat, en geldt nu als een one hit wonder.

Verwondering en de vrijheid om op momenten de plank grandioos mis te slaan – het waren hoorbaar de voorwaarden om tot deze plaat te komen. Nu al door het leven gaan als de nieuwe Beck – want ook die vergelijking wordt veelvuldig gemaakt – en als wonderkind zal de onbevangenheid doen vervliegen. Een ramp hoeft dat echter ook niet meteen te zijn, bewijst The Streets. Want natuurlijk doet Jamie T. ook daaraan denken, dankzij dat sappige accent, de anekdotiek, de lappen tekst. Een nummer als Alicia Quays zakt zelfs simpelweg door zijn eigen voegen van de hoeveelheid woorden.

Overdaad. Maar wel de charme van de overdaad.

Jamie T., Panic Prevention (EMI). Jamie T. treedt 14 april op tijdens Motel Mozaïque in Rotterdam