POPMUZIEK

Twee gezichten

Eels

Begin vorig jaar bracht Mark Oliver Everett (mr. E.) een autobiografie uit: Things the Grandchildren Should Know. Het verhaal van de Eels-voorman, die zijn hele familie verliest en er toch in slaagt om iets van zijn leven te maken, is bekend. ‘Life is hard, and so am I’ waren de eerste regels op zijn debuut Beautiful Freak uit 1994. Sindsdien voegt hij op iedere plaat een nieuw hoofdstuk toe. Zo ben je als luisteraar een soort getuige van dat leven met veel dramatische gebeurtenissen. ‘Rock Music, Death, Crazy People, Love’ zijn de woorden van de sticker op de boekcover. Het zijn niet alleen de belangrijkste trefwoorden voor het verhaal, maar ook voor E.’s tekstonderwerpen. Wat sfeer betreft is geen cd van E. hetzelfde als de voorgaande. Zijn gemoed lijkt per plaat de muzikale koers te bepalen.
In 2005 pakte Eels uit met maar liefst 33 nummers op Blinking Lights and Other Revelations. Die dubbel-cd was bijna mooi uitgebalanceerd en ieder element uit het Eels-spectrum kwam aan bod. In dat opzicht is Hombre Lobo: 12 Songs of Desire met zijn veel impulsievere inslag bijna een tegenhanger. ‘Weerwolf’ is de betekenis van die titel in het Spaans. Net als de metamorfoses die het mens-beest in veel sprookjesverhalen ondergaat, wisselt E. met het thema ‘verlangen’, bijna per nummer, tussen twee stijlen: ruige, kale rock en subtiele, breekbare pop.
E. klinkt met deze losse aanpak zoals hij meestal op het podium staat. Niet als een mensenschuwe, introverte studiokluizenaar die je misschien zou verwachten, maar als een zelfbewuste en charismatische performer. Jaren geleden schroomde hij bijvoorbeeld niet een optreden te beginnen met minutenlange gitaarfeedbackgeluiden. Veel sympathie kreeg hij op die snikhete Lowlands-editie aan het eind toen hij iedereen in de volle tent uitnodigde om op het podium te dansen bij zijn toegift en nieuwste liedje: een luchtig klinkend kerstnummer.
Hombre Lobo is duidelijk een album met twee verschillende gezichten en die bijten elkaar verrassend genoeg niet. Dat terwijl E. bijna niet subtieler kan klinken dan op het mooie liefdesliedje The Look You Give that Guy, en op harde, overstuurde nummers als Tremendous Dynamite bijna klinkt als een ronkende garageband. Zijn cynische gevoel voor humor heeft hij op de hele plaat behouden. Zo zingt hij met herkenbaar gevoel voor zelfspot ‘Everyday I wake up, wonder why I’m alone when I know I’m a lovely guy’ op All the Beautiful Things. Halverwege het knallende What’s a Fella Gotta Do schmiert hij: ‘Make my day, I’ll make your night’.
In het met een grote oerkreet startende openingsnummer Prizefighter toont hij in een paar zinnen zijn energie, doorzettings- en relativeringsvermogen: ‘Yeah, I’ve been through a lot and you can’t scare me/ We’ll go on baby if you just dare me/ I’ll break through any wall/ Just give me a call/ I’m a dynamiter/ I’m a prizefighter.’ Met die eigenschappen, één overkoepelend tekstthema en twee muziekgenres die snel opeenvolgend verschillende kanten op gaan, schept E. een boeiende synthese. Die ongewone creativiteit maakt Hombre Lobo enorm kleurrijk.

Eels, Hombre Lobo (Vagrant/V2)