Wisselcolumn

Twee oorlogen

In onze regio zijn twee Palestijns-Israëlische oorlogen uitgebroken. De ene is de oorlog van het Palestijnse volk, en is bedoeld voor bevrijding van bezetting en voor het recht een eigen staat te vormen. Elk fatsoenlijk mens zou dit ideaal moeten ondersteunen. De tweede oorlog wordt gevoerd door een fanatieke islam, van Iran tot aan Gaza en van Libanon tot aan Ramallah, bedoeld om Israël te gronde te richten en de joden uit hun land te verdrijven. Elk fatsoenlijk mens zou dit streven ten sterkste moeten afkeuren.
Yasser Arafat en zijn mannen voeren beide oorlogen tegelijkertijd, en doen alsof het om één oorlog gaat. De mensen die de zelfmoordaanslagen plegen, maken een dergelijk onderscheid kennelijk niet. Een groot deel van de wereldwijde verbijstering over het Midden-Oosten, een groot deel van de verwarring onder Israëliërs zelf, komt voort uit het feit dat die twee oorlogen elkaar voor een deel overlappen. Fatsoenlijke vredestichters, zowel in Israël als daarbuiten, voelen zich vaak aangetrokken tot simplistische standpunten. Of ze verdedigen de aanhoudende Israëlische bezetting van de Westoever en Gaza door te beweren dat Israël sinds de stichting van de staat in 1948 het doelwit van een islamitische heilige oorlog is geweest, óf ze belasteren Israël omdat niets anders dan de bezetting een rechtvaardige en blijvende vrede verhindert. Er is sprake van een simplistisch argument dat de Palestijnen toestaat alle Israëliërs uit te moorden op grond van hun natuurlijk recht zich tegen bezetting te verzetten. Een al even simplistisch tegenargument staat de Israëliërs toe alle Palestijnen te onderdrukken omdat er een volslagen islamitische jihad tegen hen wordt gevoerd.
Twee oorlogen worden in deze regio gevoerd. De ene is een rechtvaardige oorlog, en de andere is zowel onrechtvaardig als zinloos.
Israël moet zich terugtrekken uit de oorlog tegen de Palestijnse gebieden. Het moet een begin maken met de beëindiging van de bezetting en de joodse nederzettingen ontruimen, dorpen die opzettelijk in het hart van het grondgebied van Palestina gebouwd zijn. De grenzen van Israël moeten worden getrokken, zonodig eenzijdig, op grond van de logica van democratie en de zedelijke imperatief om zich niet meer in te laten met het besturen van een vijandige bevolking.
Maar zou een einde aan de bezetting een eind maken aan de islamitische heilige oorlog tegen Israël? Het is moeilijk daarover voorspellingen te doen. Als de jihad beëindigd zou worden, zouden beide partijen bij elkaar kunnen komen om te onderhandelen over vrede. Als dat niet gebeurt, zouden we de logische grenzen van Israël, de demografische, moeten afsluiten en versterken, en doorgaan met vechten voor ons leven, tegen de fanatieke islam.
Als het einde van de bezetting, ondanks simplistische visioenen, niet resulteert in vrede, zullen we tenminste één oorlog minder hoeven te voeren. Geen oorlog voor onze volledige bezetting van het heilige land, maar een oorlog voor ons recht te leven in een vrije en soevereine joodse staat in een deel van dat land. Een rechtvaardige oorlog, een oorlog zonder alternatief. Een oorlog die we zullen winnen. Als elk volk dat ooit gedwongen is geweest te vechten voor de eigen woningen, voor de eigen vrijheid, voor het eigen leven.

© Amos Oz 2002
Vertaling: Tinke Davids