The Hold Steady

U herkent deze mannen vast wel

Een paar jaar geleden nam een gezelschap zeer uiteenlopende artiesten een benefietalbum op voor War Child. Ze coverden allemaal een popklassieker. Ook The Hold Steady uit New York stond erop met cover van Atlantic City van stadsgenoot Bruce Springsteen. Het was een opvallende cover; de band had de tekstuele nadruk van het nummer volledig verlegd. Zanger Craig Finn herhaalde de sleutelzinnen ‘Everything dies, that’s a fact/ Maybe everything that dies some day comes back’ zo vaak dat ze uitgroeiden tot een refrein.

Het zijn zinnen die menige singer-songwriter had willen schrijven. Ook Craig Finn. Het verschil tussen hem en vrijwel al zijn collega’s is dat hij ze ook had kúnnen schrijven. Vanaf het begin, ruim tien jaar geleden, is van The Hold Steady feilloos duidelijk wat deze band is: een vehikel voor de teksten van Finn. Jazeker, The Hold Steady schrijft geweldige, soms zelfs briljante nummers. Maar niet de riffs of de refreinen vormen hun hart, hun hart bestaat uit de zinnen van Finn. Daar is alles omheen gebouwd.

Hij heeft een paar jaar geleden een soloalbum gemaakt, dat duidelijk maakte dat zijn band wel degelijk toegevoegde waarde heeft, al blijft het jammer dat The Hold Steady een paar jaar geleden afscheid nam van pianist Franz Nicolay. Niettemin is hun zesde album, Teeth Dreams, een zoveelste hoogtepunt in hun oeuvre.

Je zou er inmiddels bijna aan wennen, maar het blijft knap hoe Finn in zo’n openingsnummer in een paar zinnen een stad vol dreiging weet te schetsen. Hij heeft het over ‘a side of the city I didn’t want you to see’, om daaraan toe te voegen: ‘There were times it terrified me.’ En eigenlijk heeft hij het beeld zelfs daarvoor al geschetst: bij de titel. I Hope this Whole Thing Didn’t Frighten You, zo noem je een liedje niet, zo noem je een verhaal, al duurt het maar vier minuten.

Finn bevindt zich op het gedroomde kruispunt van Springsteen, de gebroeders Coen en de top van de hiphop: zijn zinnen zijn los van elkaar punch lines, en bij elkaar opgeteld short stories. Hoogtepunt is het nummer waar het richting midtempo gaat. In The Ambassador, over een club in Minneapolis, zingt Finn dat het er ‘not much diplomatique’ aan toeging. En dan komen al snel deze regels: ‘I’m pretty sure you recognize these guys/ They were asking around for you just the other night.’ Opnieuw is het beeld onmiddellijk neergezet: louche types, mensen op de verkeerde plaats, het verkeerde tijdstip of beide, zwaailichten voor de deur, een barkeeper die veel weet maar niets zegt. Het is niet dat de nummers zich uitstekend lenen voor een filmscript, het is meer dat het al films (of graphic novels) zíjn, maar dan op muziek.


The Hold Steady, Teeth Dreams (label: Washing Square / Razor Tie)