Kunst

U vraagt, ik draai

Kunst Exploding Dog

Het principe van Exploding Dog is simpel: iemand stuurt tekenaar Sam Brown een e-mail met een titelsuggestie. Als die hem bevalt, verwerkt hij deze in een tekening. Niet op papier: Brown ‘tekent’ op een Wacom Tablet, een elektronisch tablet waarmee grafisch werk direct digitaal wordt weergegeven op de pc. De schetsen worden in Photoshop geladen, met kleur bewerkt en op het internet gezet. Brown heeft een minimale, maar zeer effectieve manier van tekenen in de trant van Stick Figures, een kinderlijke en grappige stijl die grote populariteit geniet op het internet. Menselijke en niet-menselijke karakters worden vereenvoudigd tot lijnen en platte gezichtsuitdrukkingen.

Per dag ontvangt Brown ongeveer honderd suggesties voor tekeningen, en bezoeken tussen de tien- en twintigduizend bezoekers zijn site. De site is zo populair dat er hele aan hem gewijde discussiefora op het net zijn verschenen, vaak van verongelijkte bezoekers wier idee niet is ingewilligd.

Brown (26) blijft het antwoord schuldig op de vraag hoe hij aan zo’n cultstatus is gekomen. Op de Hartford Art School in Connecticut studeerde hij af op videoanimaties. Het succes van zijn website Exploding Dog is volgens hem niet veel meer dan toeval: ‘Eigenlijk wilde ik de kant van de videokunst op, tot een vriendin vroeg of ik op een expositie een live performance wilde geven. Ik vroeg het publiek ideeën voor tekeningen op te schrijven. Die tekende ik dan ter plekke. Het werd een doorslaand succes. Drie uur later moest ik de mensen verzoeken te stoppen met het geven van titels, anders waren we de hele avond bezig geweest.’

Sam Brown zelf is een wat schuwe, bescheiden man. Over veel vragen denkt hij lang na, en antwoordt dan simpelweg met ‘yes’. Het werk is wel omschreven als getekende haiku’s, een kwalificatie waar de tekenaar zich in kan vinden: ‘In zekere zin zijn ze dat wel. Ik hou van een simpele interactie tussen tekst en tekening, zonder opsmuk. Details leiden alleen maar af van de essentie. Als ik een titel binnenkrijg, ga ik die niet per se direct tekenen. Ik kan een tekening maken die gerelateerd is aan de titel, maar een heel onverwachte wending krijgt. En meestal kan ik ook niet verklaren hoe ik tot dat resultaat gekomen ben.’

Een blik op de lijst van de laatste maanden levert titels op als You Won’t Always Feel So Bad, How Will I Get There? of It Was a Long Time Ago But I Still Think about It. Pas bij het zien van de titel boven de tekening krijgt het werk een diepere emotionele lading. Brown: ‘Ik vind het belangrijk dat het publiek door de wisselwerking tussen titel en tekening op een andere manier naar het beeld kijkt. Dat ze lachen als een tekening in eerste instantie niet grappig lijkt, of juist ontroerd raken als het wel heel grappig lijkt. Veel van wat ik doe vertoont een gelijkenis met de Precious Moments, Hallmark-achtige ansichtkaarten die zijn bedoeld voor kinderen. Typisch Middle American. Meisjes en jongetjes die huilen, die eenzaam zijn of juist heel gelukkig. Dat effect, dat ieder figuur in één oogopslag een gevoel oproept, probeer ik ook te bereiken met Exploding Dog.’

Hoewel hij vooral als webartiest bekend staat, staat Brown niet te springen om de zegeningen van het net te roemen: ‘Het canvas mag van mij best wat groter worden. Ik heb onlangs al een expositie gehad in Denver, waar ook metalen constructies te zien waren van karakters die op Exploding Dog getekend voorkomen. Het liefst zou ik alles bij elkaar voegen: videoanimaties, gewone kunst, het tekenen op verzoek… Internet alleen is te beperkt.’

www.explodingdog.com