Undercover tegen vrouwen- besnijdenis in Engeland

Londen – Het kan gebeuren in een schuurtje in Bristol, een hoogbouwflat in Glasgow of een tandartsenpraktijk in Birmingham. Er gaat geen dag voorbij of er wordt wel ergens in Groot-Brittannië een meisje of jonge vrouw voor het leven verminkt. Straffeloos. Officieel is het al 28 jaar verboden, maar vrouwenbesnijdenis, zoals genitale verminking eufemistisch wordt genoemd, tiert welig op het eiland.

In Londense ziekenhuizen zijn in de afgelopen drie jaar tweeduizend meisjes en vrouwen behandeld aan complicaties bij dit ritueel, waarbij in veel gevallen niet alleen de clitoris maar ook de schaamlippen zijn weggesneden. Het werkelijke aantal mishandelingen ligt hoger. Sommige ouders nemen het zekere voor het onzekere en laten deze behandeling doen tijdens vakanties in het land van herkomst, doorgaans in de Hoorn van Afrika.

Nimco Ali was zeven toen ze tijdens vakantie in Djibouti werd besneden. Een goede twintig jaar later vecht de Britse van Somalische komaf met haar actiegroep Daughters of Eve tegen deze vorm van vrouwenmishandeling. Het is een moeizaam gevecht. De politie is passief en ook uit feministische hoek is er weinig steun. Vorig jaar nog vergeleek Germaine Greer genitale mutilatie met het zetten van een tatoeage. Lichaamskunst. Binnen multiculturele kringen leven gemengde gevoelens omdat dit een voorbeeld is van ‘behoud van eigen cultuur’. In The Guardian probeerde Homa Khaleeli daarom ook de ‘menselijke kant’ achter deze vorm van verminking te belichten. In een poging om deze traditie los te koppelen van de islamitische cultuur stelde Khaleeli dat het ook binnen de joodse cultuur voorkomt, een bewering die de krant bliksemsnel moest rectificeren.

Ook bij de immigratiedienst bestaat de neiging om female genital mutilation te bagatelliseren. Onlangs zond het actualiteitenprogramma Newsnight enkele schrijnende items uit over dit verschijnsel. Aan het woord kwam onder meer een vrouw uit Gabon die met haar dochter naar Engeland was gevlucht om te ontkomen aan de scheermesjes van de besnijdenaars in haar afgelegen dorp. De beslisambtenaren willen moeder en dochter nu terugsturen.

Opmerkelijk is het verschil met Frankrijk. Daar zijn al honderd ‘cutters’ voor de rechter gesleept. In Groot-Brittannië nul. De Britten zien er weinig in om meisjes regelmatig verplicht naar de huisarts te sturen voor een controle van de vagina, zoals in Frankrijk het geval is. In plaats daarvan gaat de Britse politie under­coveragenten inzetten om de cutters op te ­sporen, terwijl justitie processen voert zonder dat het slachtoffer hoeft te getuigen. Met ­spanning wacht Nimco Ali op de eerste veroordeling.