Utopia in zicht

Ik onderken het probleem: wij zijn met tevelen en komen om in plastic en piepschuim. Niet alleen dat er geen continenten meer te ontdekken zijn, maar je vindt niet eens een geschikte plek om je hond uit te laten. Voor de moderne mens valt er weinig meer te avonturieren.

Ik persoonlijk zie niks in dat gestaar in eigen navel, met een duur betaalde psychiater als reisleider naar onbestemde verten. Ik zie trouwens ook niets in dat gesnuffel in stoffige antiquariaten. Het lijkt wel of men, bij gebrek aan perspectief, achterwaarts is gaan leven.
Ik persoonlijk blijf idealist, ik wil gewoon mijn eigen lapje grond. Waarom zou ik ruzie maken met mijn buurman, enkel en alleen omdat wij elkaar voor de voeten lopen?
U kent me, ik zou aan dit probleem geen woorden vuil maken als ik geen oplossing in huis had. Men neme een flinke berg piepschuim. Die pakken wij in plastic. Daar wikkelen wij een nylon net omheen. Waar moeten wij met dit ogenschijnlijke monstrum naar toe? De zee op! Daar is ruimte genoeg voor drijvend materieel. Mijn keuze voor piepschuim is niet toevallig. Het is immers bij uitstek een geschikt isolatiemateriaal. En wat geldt als het summum van isolatie? Een eiland, waar of niet? En zo dobbert straks iedereen de toekomst tegemoet, op zijn eigen, onverwoestbare Utopia.