V-R-I-J

Een Franse hoge rechter annuleert het lokale boerkiniverbod van een paar Zuid-Franse burgemeesters.

Boze twitteraars zijn verbolgen en wijzen in de richting van Franse _D-soixante-six-_rechters en veel comfortabele goedebaners onder de witmensen vieren al even voorspelbaar in mooie volzinnen de volgende overwinning van hun eigen levenswijze. Seculiere moderne medelanders met een achtergrond in landen waar de islam een grote rol speelt zijn al twitterend voorzichtig teleurgesteld.

Ik denk dat een verbod ook niet juist was. Hoezeer de boerkini ook een zevende-eeuws patriarchaal anachronisme is in een moderne samenleving. Het is een betreurenswaardig fenomeen maar je kunt het gezicht van de sektarische zwemster zien dus wat mij betreft is ze welkom en hoop ik dat ze geniet van het zilte nat.

Ik ben er meer voor om te vrijheid te belijden door vrij te leven. En naakte huid is voor de meeste mensen gelukkig nog vrijheid. Een beter antwoord dan een verbod is een revival van de topless badmode. Man en vrouw veilig en knus naast elkaar in monokini. Zoals dat het grootste deel van mijn badleven ook het geval was. Onbekommerde tijden zonder dit soort bizarre discussies. Geen gedoe. Geen oververhitte sneuneuzen die daar niet mee om konden gaan. Geen rare clowneske tan-lines na het badderen. Geen gedoe. Geen bemoeienis. Geen gezeik.

En als we weer die kant op gaan, spreken we af dat de blootborstjes en de smurfenpakjes nooit door derden meer worden lastiggevallen. Gebeurt dat wel dan krijgen burgers die deze medeburgers lastig vallen te maken met de kwistig zwiepende lange lat van de even strenge als vrijzinnige oom agent.

Geen taboe op menselijke lichamen maar beleefde achting ervoor. Petje af dus voor de schoonheid van de menselijke vormen en evenveel achting voor de kwetsbaarheid, de onvolkomenheden en de inwerking van de tand des tijds op het lichaam. Wederzijds vertrouwen tussen de seksen. De vrouw geen stuk vlees, de man geen hitsige holbewoner. Gewoon weer de soepele wereld.

In Nederland kom ik zelden nog op het strand. Maar toen ik er laatst was viel me op dat de monokini meer uitzondering dan regel was; 82,4 procent van de borstpartijen bleek gekneveld. Ruwe schatting. Vroeger was die verhouding andersom.

Mijn vader woont op een Spaans eiland. Ik was daar vorige herfst met mijn geliefde. Op een paar honderd meter van de huizen geldt de zerokini maar op de dorpsstranden is de monokini nog gewoon de badkleding van keuze. Mijn lief is ook, zoals al mijn geliefden dat waren, daar waar naaktzwemmen niet mocht, monokineus. Ook al is ze van een preutsere generatie dan de mijne. Vrijborsterij is in haar lichting niet vanzelfsprekend meer. Jongere mensen blijken preutser te zijn. Maar niet in mijn subcultuur. Ik ken in mijn omgeving bijna niemand die op het strand een bovenstukje aan doet. Hoogstens eventjes om een broodje haring te halen. Culturele types, actreutels, hippiekids, Jordanezen – die subcategorieën zijn blijkbaar taai op dat gebied.

Maar Nederland verpreutst. Niet meer te ontkennen. De seksuele revolutie draait langzaamaan terug. ‘Islamisering’, roept de een. ‘Amerikanisering’, roept een ander. ‘Het komt door het internet’, roept een derde. Internet. Soms staat er op een populaire site dat je na een klik een bekende aardbewoonster ‘naakt’ ziet. Vervolgens zie je een Amerikaans celebje wier naam je vaak leest maar van wie je bij god niet weet wat ze behalve trouwen en detoxen nog meer heeft gedaan met haar handen voor de borsten in onderbroek.

Dat heet dus tegenwoordig naakt. En zo bekeken is een topless vrouw dus opeens ‘naakt’. Terwijl ze dat niet is. Ze draagt gewoon de badkleding die ik van kinds af aan vrijwel uitsluitend om me heen heb gezien. Ik kom uit een hippienest. En uit de goddeloze grote stad.

Het grootste deel van mijn omgeving zag elkaar regelmatig geheel of gedeeltelijk naakt. Op het strand, in de sauna, bij het omkleden en uiteraard ook tijdens het minnespel. Dat laatste staat een beetje buiten het thema van deze column. Toch wil ik het niet onvermeld laten. Lichamen zijn ook seksueel. Maar sinds wanneer is er iets mis met seksualiteit? Sinds wanneer is dat iets gevaarlijks? Wanneer het zich tussen twee gelijkgestemden afspeelt is het het allermooiste wat er is.

Ja. Naaktheid staat dus niet helemaal los van seksualiteit. Maar het is zeker niet hetzelfde. Een naakte vrouw is niet per se beschikbaar. Ze is zo beschikbaar als ze wil zijn. En voor wie ze dat wil zijn. Ongeacht wat ze draagt. Naakt zijn is dus niet per se een signaal. Het is een staat van ontkleding. Een katoenloze homo sapiens. Meer niet. Alleen de context geeft de naaktheid betekenis. Vroeger was dat evident. Vroeger. Of op z’n minst waren zo de afspraken. Toch? Hippies van toen? Dolle Mina’s van toen? Linksmensen van toen. Generatie van mijn ouders. Vroeger. De seksuele revolutie, dat was jullie prestatie toch? Een aanradertje toch?

Onbekommerd naakt zijn was toen ik opgroeide gewoon, ongevaarlijk en het was goed. Het was knus. Soms een beetje spannend. Ook wel leerzaam. Maar bovenal relaxed. Relaxed en vrij.

Vrijheid. Een kostbaar goedje waar we niet per se trots op hoeven te zijn, omdat we het in onze schoot kregen gegooid. Wie er wel echt voor gevochten hebben zijn dood of bejaard. We hebben er alles aan te danken. Onze welvaart. Onze liefdeshuwelijken. Onze koopwoningen. Onze onbelemmerde gedachten. Daarom is het vrij decadent tegenover vrouwen elders die nog onder het juk van het patriarchaat vallen om daar vanwege de wens om in het openbaar als ‘fatsoenlijk’ te boek te staan de overwinning van de boerkini te vieren. Met 140 gratuite leestekentjes bijvoorbeeld of met een eigenblij stukje in die kwaliteitskrant.

Hoogstens kun je tevreden zijn met het feit dat de rechtstaat gesproken heeft. Zelfs al ben je zelf wellicht niet blij met de uitkomst. Ik vraag me af of het religieuze patriarchaat het ook ziet als een overwinning van de rechtstaat. Of zien ze het eerder als de overwinning van iets anders op iets anders?

Hoe het ook moge zijn, het boerkiniverbod was een krom besluit. Wellicht goed bedoeld en losjes rakend aan de Franse seculiere traditie, maar het was niet juist. Maar dat is dan weer mijn mening. En die van de D-soixante-dix juge dus. En die norm moet, wat de meeste mensen betreft, zijn dat men het gezicht van medeburgers moet kunnen zien. Vanwege communicatie. Vanwege veiligheid. En vanwege deelname aan het arbeidsproces. Niemand gemaskerd over straat en niemand is verplicht om belasting te betalen voor uitkeringen van kerngezonde mensen die zich door uitdossing bewust buiten het arbeidsproces plaatsen.

Om dit soort onredelijke toestanden te voorkomen bestaat de wet. Maar die bestaat ook om ervoor te zorgen dat religieuze vrouwen kunnen zwemmen in badkleding naar ‘keuze’. En of dat een vrije keuze is, is iets anders, maar op dat soort filosofische en psychologische terreinen zou de wet niet moeten treden. De wet ziet en hoort. En oordeelt op basis daarvan. Boerkinidames mogen ‘goon’ op onze stranden de branding in.

Tussen hopelijk weer steeds meer en zo veel mogelijk vrouwenborsten. Gebruinde mooie, minder mooie, hangende en wiebelende oude en jonge knusse gezellige vrouwenborsten. Zinnelijke en onschuldige vrouwenborsten. Veilige vrije vrouwenborsten. Zoveel dat het niemand meer op valt. Dat het weer gewoon borsten zijn. Stukjes mens. En geen steen des aanstoots. En manboobs mogen we niet te vergeten. Vergeet vooral de manboobs niet.

Ik doe in ieder geval mee. 2017 wordt weer het jaar van de borst als het aan mij ligt. En voor één zestienmiljoenste lígt dat ook aan mij. Feel f-r-e-e to join.