Vakantie

Waarom vormt een mens in zijn leven een reeks stereotiepe handelingen die te maken hebben met bepaalde gebeurtenissen? Ik merk het nu zelf weer. Ik heb al reces, dus vakantie, ik moet nog een paar dingen doen, maar ik mag van mezelf niet met vakantie voor ik mijn huis heb opgeruimd, mijn stapels papieren heb uitgezocht en grotendeels weggegooid, mijn administratie zo op orde heb dat er geen probleem is als ik neerstort, onder een bus kom, uit de trein val. Wat een rigide onzin.

Of ze nou een bende vinden of een opgeruimd huis, wat maakt dat uit? En als ik neerstort is het hoogstens zonde van de kosten van de chemokuren. Er moet toch wel van alles geregeld worden. Voor mijn part gooien ze alles weg.
Het heeft ook niet te maken met het aantreffen van een keurige woning bij terugkomst, want de hoeveelheid post die ik krijg is zo rampzalig dat je meteen in een depri raakt bij thuiskomst omdat je denkt dat je dat nooit meer kunt inhalen.
Zo zal ik ook nooit iets ongestrekens in mijn koffertje werpen, terwijl er toch overal strijkijzers zijn.
Volgens mij heb ik gewoon als kind geleerd dat je de boel keurig moet achterlaten en dat houd je dan. Ik blijf gewoon nog een paar weken hier en doe wat ik van mezelf moet doen. Lang met vakantie is toch niet gezond. Dan breekt je spanningsboog en hup, daar ga je. Ik ben dus aan het opruimen, hetgeen een aanzienlijke bijdrage levert aan de vuilniszakkenindustrie. Waarom zijn die papierbakken toch zo gemaakt dat je net een krant en een enveloppe door de sleuf kunt douwen? Wat moet je met zakken vol? Mijn morgenster komt alleen als het oud papier geld waard is.