Vakbonden grijpen de macht in Labour

Londen – Na de verkiezingsdomper twijfelt de Labour Partij: terug naar het midden of verder naar links, Blue Labour of Red Labour? De vakbonden proberen te profiteren van de aarzeling.

Bestaat er zoiets als politiek plagiaat? Zo ja, dan heeft Liz Kendall zich daaraan bezondigd. In de strijd om het leiderschap van Labour heeft de 43-jarige afgevaardigde van Leicester-West hele stukken uit het verkiezingsprogramma van de Conservatieve Partij overgenomen. Volgens haar heeft Labour indertijd te veel uitgegeven, zijn bezuinigingen noodzakelijk, verdient de bevolking een stem over de EU, mogen ouders of bedrijven scholen opzetten en zijn verdere bezuinigingen op defensie onverstandig.

Kendall geniet de steun van de gematigde, blairistische vleugel, bijvoorbeeld van John Mills, zakenman, euroscepticus en de voornaamste particuliere financier van de sociaal-democraten. Kendall zou de tweede vrouwelijke premier kunnen worden, na Margaret Thatcher. Dat is ook de ambitie van rivale Yvette Cooper, maar zij lijkt weinig kans te hebben. Geen visie, te kleurloos en bovendien getrouwd met Gordon Browns voormalige minister van Financiën, de weinig geliefde Ed Balls. Kendalls voornaamste concurrent is Andy Burnham. Deze voormalige minister van Volksgezondheid wil de partij links houden. Volgens de Liverpudlian is er in Engeland, ondanks de Conservatieve zege, wel degelijk potentie voor een progressieve meerderheid. Dat is ook de mening van Ed Miliband, die na zijn verlies heeft gesuggereerd dat veel linkse kiezers simpelweg te lui waren om te stemmen.

De 45-jarige Burnham is de lieveling van de activisten en beschikt over een leger twitteraars dat de vijand aanvalt. Onder hen zijn Nederlandse vrouw Marie-France van Heel, die Boris Johnson een ‘idioot’ heeft genoemd. Belangrijker is dat Burnham de vakbonden achter zich heeft. Dat betekent geld voor de campagne en automatische stemmen bij de leiderschapsverkiezingen. De bonden vormen nog altijd de belangrijkste financiers van Labour.

De steun van de vakbonden is tevens een achilleshiel. Sommige bonden – zoals die van onderwijs, transport en industrie – hebben leiders die veel militanter zijn dan de gewone leden. Ze hebben al aangekondigd actie te gaan voeren tegen de Conservatieve regering, zeker nu er plannen liggen om de verplichte financiële bijdrage van vakbondsleden aan de Labour Partij vrijwillig te maken. Het zal ervoor zorgen dat de band tussen Labour en de bonden minder hecht wordt. Voor de partij kan het een zegen zijn. Weet ook Liz Kendall.