Depeche Mode tijdens het openingsconcert van de Memento Mori World Tour. Sacramento, Californië, 23 maart. © Frazer Harrison / Getty Images

Nederland heeft een merkwaardige verhouding met Depeche Mode. Na het zeer succesvolle album Songs of Faith and Devotion uit 1993, waarop de band de electro verruilde voor rock, speelde de Britse band rond Dave Gahan en Martin Gore nog in Nederland, maar daarna was het bijna anderhalf decennium over tussen Nederland en Depeche Mode. Wie de band wilde zien, moest naar Antwerpen of Brussel – want België bleef Depeche Mode tijdens zijn tournees gewoon aandoen. In 2006 keerde de band terug in Nederland, aangekondigd door de man die een belangrijke rol speelt in hun artwork: Anton Corbijn. Anno 2023 is Depeche Mode in Nederland zo groot dat de band in mei voor het eerst twéé keer in de Ziggo Dome staat. En dat op basis van wat de geschiedenis in zal gaan als een van de donkerste albums van de band: Memento Mori.

Het vijftiende (!) studioalbum van Depeche Mode is het eerste als duo, na het plotse overlijden van origineel bandlid Andy Fletcher vorig jaar. De dood speelt een prominente rol op het album, maar dat was altijd zo; naast seks is het een van de favoriete thema’s van Depeche Mode: ‘Heaven’s dreaming/ Thoughtless thoughts, my friends/ We know we’ll be ghosts again’.

Producer James Ford heeft fraai uitgepakt in het experimenteren met vervreemding, dat nummers heeft opgeleverd die zich na een eerste luisterbeurt niet laten vastgrijpen, en naar meerdere nog steeds niet. In het spannende, avontuurlijke Caroline’s Monkey waait de geest van Peter Gabriel langs, in het onheilspellende openingsnummer My Cosmos Is Mine die van Trent Reznor. Het andere uiterste is Soul With Me, een tamelijk pompeuze synthpop-ballad waarin Martin Gore zijn uithalen ten volle kan uitventen. Wie zou vergeten dat de wortels van Depeche Mode in de jaren tachtig liggen, is meteen weer bij de les. Maar ook om dit nummer is een rouwband gewikkeld, want Gore zingt na het aanhalen van vallende bladeren, het volgen van het licht en de vliegende engelen: ‘I’m ready for the final pages/ Kiss goodbye to all my earthly cages.’

Ronduit misantropisch is het zeer pakkende, zowel muzikaal als tekstueel heerlijk vierkante People Are Good. ‘Keep fooling myself/ That everyone cares/ And they’re all full of love/ It’s just their patience gets tried.’ Er zijn duidelijk wat illusies verloren gegaan sinds de hit People Are People uit 1984.

Depeche Mode sluit af met een stemmig afscheidsnummer, Speak to Me. Het is bombastisch, bezwerend en theatraal (‘You’ll lead me/ I follow your voice’) en het werkt, ook wanneer tot slot het geluid klinkt van opstijgen.

Depeche Mode – Memento Mori. Depeche Mode speelt 16 en 18 mei in de Ziggo Dome in Amsterdam