Valse argumenten

Soms lees je een artikel over de actuele politiek en dan staat er onder - ik geef maar een voorbeeld: ‘Frits Fliereflut is hoogleraar in de politicologie en verbonden aan de Universiteit van Reuzelstadt.’
Ik trap daar vaak in. Ik bedoel: als ik zo'n opinie lees, denk ik: goh, Frits zal het wel weten, hij is tenslotte hoogleraar in de politicologie.
Ik knip zo'n stuk uit, lees het later nog eens over, en zie dan dat het niet meer is dan een 'mening’. Aardig, maar dat is het dan ook.
Wat je verwacht van zo'n politicoloog is dat hij een mening geeft op basis van uitspraken die een grote algemene geldigheid bezitten. Met andere woorden: je hoopt dat hij toetsbare, wetenschappelijke uitspraken doet.
Dat is eigenlijk nooit het geval. Je ziet dan ook dat politicologen ingezet worden als 'opiniërende huurmoordenaars’ - met als wapen hun status worden ze geacht heersende opinies te veranderen of te bestrijden.
Hoewel ik eigenlijk geen namen en voorbeelden wil geven, voel ik wel aan dat ik dat nu moet doen. Vooruit dan maar: Jaap van Donselaar bijvoorbeeld.
Cultureel antropoloog (is dat een wetenschap?), universitair hoofddocent aan de Universiteit van Leiden (bestuurskunde) en senior onderzoeker bij de Anne Frank Stichting. Wetenschappelijk deugt er van die man niets. Hij verzint zelf definities ('Het benadrukken van het eigene is een symptoom van extreem rechts’) en trekt vervolgens allemaal conclusies. (Lees hierover de vermakelijke stukken van Carel Brendel op internet.)
Hij wordt met andere woorden gezien als autoriteit, werkt bij de Anne Frank Stichting en dus meent men dat zijn uitspraken gezaghebbend en onderbouwd zijn, wat niet het geval is. En vervolgens grasduint een politieke partij in de als wetenschap verkochte conclusies van Van Donselaar en stelt vervolgens zelf met veel aplomb 'dat wetenschappelijk is bewezen dat…’ Et cetera.
Misbruik van status. En eigenlijk doen ze het allemaal.
Zo zie je ook wel eens onder een opiniestuk staan dat een ethisch probleem behandelt: 'Duffer Denkraam is filosoof, doceert ethische beginselen aan de Universiteit van Temazepam en promoveerde onlangs met het proefschrift Categorische Imperatieven bij Agnes Kant: Consequenties van Ethische Dilemma’s.’
Je denkt: Duffer zal het wel weten. Maar Duffer lult maar wat. Dat is niet erg, want dat doen wij allemaal, alleen zijn status geeft hem ten onrechte gezag.
Laatst - ik kan het ook niet laten - vertelde een Duffer dat Wilders (ja, wie anders tegenwoordig) zo gevaarlijk is omdat hij… 'anti-establishment’ is.
Redenering: Wilders is anti-establishment (omdat hij artikel 1 van de grondwet wil veranderen), is dus gevaarlijk (wil grondrecht veranderen), en trekt zich dus niets (niets?) aan van de democratie, en dat kan zelfs leiden tot een impliciete oproep tot geweld, of tot een 'Umfeld’ waarin geweld makkelijker kan ontstaan. Goh, dacht ik, waar is mijn witte provopak? Ik ben niets liever dan anti-establishment - ik ben anti-establishment uit roeping: weg met de instituties, leve de revolutie van het denken, kom in opstand, weg met oude lullen, al ben ik er zelf één, en vooral weg met Duffer op de opiniepagina, en ook Jaap moet weg en Frits Fliereflut al helemaal!
Aan de andere kant: ik kan niet wachten tot Wouter Bos of Balkenende gaat zeggen: 'Mijnheer Wilders, u doet niet mee, want u bent anti-establishment.’ Wilders als Roel van Duijn! Ik kom niet meer bij.
Ik zou er dus voor willen pleiten dat iemands beroep niet wordt vermeld onder een opinieartikel, tenzij hij op die status kan worden aangesproken.
Dan moet zo'n man of vrouw ook met bronnen komen en verwijzingen.
Gewone meningen moeten niet een extra gewicht krijgen door het zogenaamde beroep van de auteur. Er wordt dan een vals argument binnengebracht.