Van de doden

Het was mijn vader die mij het woord prinses bijbracht. Hij was toen een stukje jonger dan ik nu ben en zelf was ik net de luiers ontwassen. De prinses van wie hij vertelde was tamelijk triest. De jongemannen uit alle delen van het koninkrijk moesten eraan te pas komen om haar aan het lachen te krijgen.

Pas vele jaren later begreep ik dat het echte leven héél anders in elkaar zit.
Het is voornamelijk het volk dat triest is en de prinsen, prinsessen en de rest van de koninklijke familie dienen er voornamelijk toe om het volk enigszins op te beuren.
Zondag heeft zich dus een prinses te pletter gereden. Bij wijze van spreken, natuurlijk, want een echte prins en een echte prinses laten zich chaufferen. Doen ze dat niet, rijden ze zich dood (prinses Gracia) of komen zij in de sloot terecht (Willem-Alexander).
Hoe dan ook, het sprookje is uit. Sneu voor de overledene, sneu voor ons. Wij waren allemaal reuze benieuwd of haar mohammedaan haar gelukkig zou maken.
En zij was nog zo jong! Zij was eigenlijk drie topkomieken en één steengoede clown waard. Pas als zo'n hofnar-van-het-volk overlijdt, beseffen wij hoe weinig er tegenwoordig nog te lachen valt.