Van de straat

De Engelse journalist Simon Hoggart schrijft politieke sketches voor The Guardian en wijnrecensies in The Spectator. Voor mij is dat een ongelukkige combinatie: ik hou van zijn ironische visie op het parlementaire leven, maar lees The Guardian niet; The Spectator lees ik daarentegen wel, maar dan kan ik weer geen rode van witte wijn onderscheiden. Mijn collega van Het Financieele Dagblad moest van mijn penibele situatie op de hoogte zijn geweest. Bij zijn afscheid van Londen gaf hij me The Hands of History, een heerlijke bloemlezing van Hoggarts sketches tijdens tien jaar New Labour.
In historisch perspectief waren het geen gouden tijden voor het parlement. Tony Blair was, zoals hij zelf zei, nooit een ‘Commons’-man. Bovendien kon zijn partij op zo’n meerderheid bogen dat debatten bij voorbaat beslist waren. Voor de 62-jarige Hoggart is dat niet onoverkomelijk, want meestal gaan zijn verslagen niet om de inhoud van de debatten, maar om het karakteriseren van de deelnemers. Zo klinkt de minister van Volksgezondheid Patricia Hewitt ‘altijd als een arts die een klein kind feliciteert wanneer het niet heeft gehuild bij een prik’, terwijl fractiemanager Hilary Armstrong als ‘de toiletjuffrouw van het parlement tekeergaat tegen mensen die haar geen fooi hebben gegeven’.

Een rode lijn in Hoggarts stukken is de Newspeak die vooral binnen de regeringsfractie, grotendeels bestaande uit juristen, economen en carrièrepolitici, wordt gebezigd. Regelmatig citeert hij het vindingrijke jargon om vervolgens de eigen vertaling erbij te zetten, zoals bij ‘finished consultant episodes’ (ziekenhuisafspraken), ‘assertive outreach teams’ (hulpverleners) en ‘real-world outcomes’ (resultaten). In de wandelgangen echter wordt er gescholden, gevloekt en gevochten. Dat brengt me op de beste fictie die ik dit jaar, een decennium te laat, heb gelezen: The Football Factory en England Away, romans waarin Tom King de rauwe cultuur van de Chelsea-voetbalhooligans, de ‘Headhunters’, schetst.

Tussen het vechten, zuipen en neuken klinkt er cultuurkritiek, vooral gericht op de betuttelende middenklasse, die volgens de ik-persoon uiteindelijk geen haar beter is dan de straatvechters. Zijn gevoelens over deze hypocrisie brengt hij soms fraai onder woorden: ‘So when the old bill (de politie – red.) and the politicians and the mindless Joe Public cunt down the high street get together and moan about the scum rioting in their back streets, shaming the good name of England, we laugh in their faces. Laugh in their faces and piss in their eyes.’ Waar Simon Hoggart de Wodehouse van Westminster is, daar is Tom King de Céline van Chelsea.

Simon Hoggart
The Hands
of History
Atlantic Books,
394 blz., € 15,75

Tom King
The Football
Factory
Vintage Books (1997), 262 blz., € 14,99

Tom King
England away
Vintage Books (1999), 282 blz., € 14,99